دو شعر از فریبرز انصافی

اتوبوس

  1. ۳ ماه،۱ هفته قبل
  2. ۰
فریبرز انصافی
نوآوران -

1.

از اتوبوس پیاده میشوم

 روزهای روشن به یکباره فرو ریخت

   توَهُم! زیرطاق زندگی پرتقال خونی مینوشید.

    و هوای گرفته ی خیابان مثل دیروز

                    یتیمان چراغهای قرمز را بیشتر دوست داشت.

زخمهای کوچک از هزاردشنه لخت!

                         بر اندام زنی فقیروزیبا کاری تر شده بود

زیرا که خواهران آفتاب؛ رسم گل را دریغ کرده بودند

                    و عطر گیسوان دشت

                                         نوامیدوار

                                               پریشانِ این لحظه های عریان ، گریان میگذشت.

... چه قدر این لبخند ها مرا به سوی مرگ میخواند-

 اما من هنوز

              بوی کاهگل را دوست دارم

و هرروز

  چراغی به دستم میگیرم و به خودم میگویم :

                                     " زندگی شاید همین باشد"

                                                   که من به تو بیاندیشم

                                                                  و تو غرق در خلق قصه ای دیگر...

2.

... پژواک سایش "خط سوم"

   تمام رازآلودگی حاج قربان نبود...

  از دشت های شور آمد

  به دروازه ی خورشید رسید.

                 فصل خویش را نشاند و

                  بی سخن رفت...