شعری از جاوید سیفی

زندگی

  1. ۲ ماه،۱ هفته قبل
  2. ۰
جاوید سیفی
نوآوران -

ﺑﯽ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ

داﺷﺖ ﺑﺎﺭﺍﻥ به ﺻﻮﺭﺗﺖ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩ

ﺗﺎ ﺩﻟﺖ ﻣﺜﻞ ﺑﯿﺪ ﻣﯽ ﻟﺮﺯﯾﺪ

ﺑﺎﺩ ﺭﻗﺼﺎﻥ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺗﺖ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩ

ﺩﺭ ﺗﻮ ﺟﻤﻊ ﺍﻧﺪ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺿﺪﺍﺩ ﺍﺳﺖ

ﺣﻖ ﻭ ﺑﺎﻃﻞ ﺑﻪ ﻫﻢ ﮔﺮﻩ ﺧﻮﺭﺩﻩ

ﮐﻔﺮ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺩﻭﺭ ﻣﯽ ﺁﻣﺪ

ﻟﯿﮏ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺗﺖ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩ

ﺯﻧﺪﮔﯽ ﭼﺎﺭﺭﺍﻩ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺳﺖ

ﮔﺸﺘﻪ ﺍﯼ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺑﻪ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩﺕ

ﻭﺳﻂ ﺍﺯﺩﺣﺎﻡ ﺟﻤﻌﯿﺖ

ﺑﻬﺖ ﻣﯿﺪﺍﻥ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺗﺖ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩ

ﺷﺐ ﭼﻮ ﺍﺑﻠﯿﺲ، ﺯﺧﻤﯽ ﻭ ﻭﺣﺸﯽ

ﺩﺳﺖ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ ﺩﺭ ﮔﺮﯾﺒﺎﻧﺖ

ﺧﻮﻥ ﺷﯿﻄﺎﻥ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﺍﺕ ﻣﯽ ﺭﯾﺨﺖ

ﭼﻨﮓ ﺷﯿﻄﺎﻥ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺗﺖ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩ

ﺷﺎﻋﺮﯼ ﺧﺴﺘﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﻧﯽ ﻣﯽ ﺯﺩ

ﭘﻨﺒﻪ ﺩﺭ ﮔﻮﺵ ﺗﻮ ﻓﺮﻭ ﮐﺮﺩﻧﺪ

ﮔﺮﮒ ﺑﻮﺩﯼ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﺐ ﺗﺎﺭﯾﮏ

ﺻﻮﺕ ﭼﻮﭘﺎﻥ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺗﺖ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩ

ﺍﯾﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﻍ ﻭﺣﺶ ﺑﯽ ﭼﯿﺰﯼ ﺳﺖ

ﺩﺭ ﺳﺮﺕ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﯽ ﺟﺎﺭﯼ

ﺯﯾﺮ ﯾﮏ ﺁﺑﺸﺎﺭ ﺑﯽ ﺳﺮ ﻭ ﺗﻪ

ﺁﺏ ﺣﯿﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺗﺖ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩ

ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﮐﺐ ﺧﻮﺭﺩﯼ

ﺗﻮ ﻭﻟﯽ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﯼ

ﺁﻥ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩ ﺑﺮ ﺯﻣﯿﻦ ﺑﻮﺩﯼ

ﯾﺎ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺗﺖ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩ

ﺁﺧﺮﯾﻦ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ

ﭘﯿﺸﮑﺶ ﮐﺮﺩمت ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ

ﺑﯽ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ

ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺗﺖ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩ