درنگ

قصه هنر و پرتقال فروش گم گشته

زمانی که بنده عضو شورای ساخت بودم و این شورا تشکیل می شد اغلب دوستان پیشنهاد می دادند که قیمت بلیت تئاتر پایین است و قیمت ها باید افزایش پیدا کند، اما بنده شدیدا اعتقاد داشتم و دارم که ما باید بتوانیم تعداد مخاطبین تئاتر را افزایش دهیم نه اینکه قیمت بلیت ها را بالا ببریم.

  1. ۶ ماه قبل
  2. ۰
هادی مرزبان
نوآوران -

هادی مرزبان: هرچند من هنوز در مقدمات اجرای یک نمایش هستم و هنوز به صورت مستقیم درگیر افزایش قیمت بلیت و اجاره سالن های تئاتر نشده ام اما این موضوع به قدری مهم است که انسان نمی تواند از آن چشم پوشی کند. زمانی که بنده عضو شورای ساخت بودم و این شورا تشکیل می شد اغلب دوستان پیشنهاد می دادند که قیمت بلیت تئاتر پایین است و قیمت ها باید افزایش پیدا کند، اما بنده شدیدا اعتقاد داشتم و دارم که ما باید بتوانیم تعداد مخاطبین تئاتر را افزایش دهیم نه اینکه قیمت بلیت ها را بالا ببریم. اگر یک خانواده چهار نفره را در نظر بگیریم که پدر خانواده کارمند است، می توانیم با یک محاسبه ساده به این نتیجه برسیم که با این افزایش قیمت، آنها مجبور هستند تماشای تئاتر را از سبد فرهنگی خانواده حذف کنند. هزیه تئاتر را به هزینه ایاب و ذهاب و شامی که آنها می خواهند بخورند اضافه کنید تا متوجه شوید عملا با این کار خط قرمزی رو بدنه جامعه خواهیم کشید، آنوقت تمام زحماتی که در این سالها برای جذب مخاطب کشیده شده، باد هوا می شود. از قدیم گفته اند که تماشاچی واقعی تئاتر پشت درهای بسته می ماند حال با این شرایط تئاتر تبدیل به کالای فرهنگی خواهد شد که دیگر دست اغلب مردم به آن نخواهد رسید.

جالب است که آقای جنتی وزیر محترم ارشاد، از منظر فرهنگی امسال را سال تئاتر نامگذاری کرده است، اما سالن های تئاتر که دولتی هستند و متعلق به مردم می باشند قیمت اجاره شان بالا می رود و آنوقت گروه نمایش هم چاره ای ندارد برای اینکه بتواند هزینه ها را جبران کند، قیمت بلیت را افزایش دهد. درست است که حتی با این افزایش قیمت هم همچنان هزینه بلیت تئاتر در کشور ما پایین تر از کشورهای دیگر است اما تفاوت اینجا است که در آن کشورها تئاتر در زندگی مردم تعریف شده است، یعنی اعضای خانواده زمانی که هزینه های ماهانه خود را محاسبه می کنند، هزینه تماشای تئاتر را در آن لحاظ می کنند اما ما برای رسیدن به آن شرایط راه طولانی را در پیش داریم که البته هنوز آن را آغاز نکرده ایم. در این اتفاق به نظر من مقصر گروه های تئاتر نیستند، مقصر مدیران سالن ها هم نیستند، مقصر وزارت ارشاد است که نمی تواند سوبسید مناسبی را برای این بخش هزینه کند، آنوقت ما باید بگریدم و مثل همیشه پرتقال فروش را پیدا کنیم.

بنده سالهاست که اعتقاد دارم که تئاتر باری شده بر دوش مسئولین، اگر تئاتر را نمی خواهند، کسی به زور آنها را وادار نکرده که تئاتر در کشور ما ساخته و اجرا شود، اما اگر به اجرای تئاتر علاقه مند هستید این روش نادرست است، چرا باید افزایش قیمت ها از جیب تماشاچی که درگیر مشکلات اقتصادی است، پرداخت شود؟ چرا مسئولین فرهنگی کشور تا اتفاقی می افتد هزینه هایی که به دوش مردم است را افزایش می دهند؟ چرا کسی قدمی برای رفع انحصار در سالن های تئاتر بر نمی دارد و چرا نتوانسته ایم در این چند سال مجموعه هایی مانند مجموعه ایرانشهر را به تئاتر اضافه کنیم؟ چند سالن کوچک و جدیدی هم که اخیرا راه اندازی شده اند هم به همت و مدد جوانان تئاتری راه اندازی شده و مسئولین کمکی نکرده اند. به نظر من اگر می خواهیم مردم را به سالن های تئاتر بیاوریم و تئاتر را در زندگی مردم تعریف کنیم، باید یک تجدیدنظر کامل در روش و سیاست های کاری خود انجام بدهیم.

کارگردان و بازیگر تئاتر و تلویزیون