یادداشت سیروس الوند کارگردان سریال خسته دلان درباره ی داوود رشیدی

رشیدی به سراغ « گودو » رفت

  1. ۳ ماه،۱ هفته قبل
  2. ۰
سیروس الوند
نوآوران -

داوود رشیدی جز اولین چهره‌های تحصیل کرده حوزه نمایش در خارج از کشور بود. او هم تحصیلات دبیرستانش را در خارج از ایران گذرانده بود و هم تحصیلات دانشگاهی‌اش را. او فارغ‌التحصیلکنسرواتراژنودررشتهکارگردانیوبازیگریتئاتربود و لیسانسحقوقسیاسیازدانشگاهژنو داشت. با تئاتر نوین اروپا هم در همان سال‌ها آشنا شد، اوایل دهه چهل. وجودش بسیار محترم بود و وقتی که به ایران بازگشت، در تئاتر تاثیرات بسیاری گذاشت. البته تئاتر ایران تا پیش از او هم چهره‌های بسیار مطرحی داشت اما همه آنها به شکل سنتی پیش می‌رفتند. بنابراین حضور رشیدپور به عنوان یکی از نخستین تحصیل‌کردگان خارج از کشور در تئاتر تغییراتی را به همراه داشت. او نمایشنامه«در انتظار گودو» را در اواخر دهه 40، به گمانم سال 47 ترجمه کرد. ساموئل بکت در آن سال‌ها نمایشنامه‌نویس تازه‌ای بود. بعد از آن هم رشیدی نمایش«در انتظار گودو» را اجرا کرد. اجرایی بسیار فوق‌العاده و خوب که سرو صدای بسیاری به پا کرد. بسیاری بر تایید کار او نوشتند و اثرش را نقد کردند. جلال آل احمد هم برای نمایش رشیدی یادداشتی نوشت. از آن زمان داوود رشیدی به چهره مطرحی در تئاتر تبدیل شد. سال 50 بود که به سینما آمد، او آدم دانا و خردمندی بود، مهربان بود و بسیاری از جوانان تئاتر خودشان را مدیون او می‌دانند؛ چه آنهایی که مستقیما شاگردش بودند، چه کسانی که با او کار کردند. البته منظورم از جوان‌ها، کسانی هستند که امروز نزدیک 60 تا 70 سال سن دارند. همیشه دوست داشتم با او کار کنم، اما هیچ‌وقت اتفاق نیافتاد که با هم فیلم سینمایی کار کنیم. تا این‌که در سریال«خسته دلان» نقش اصلی را بازی کرد. اواخر همان سریال بود که کمی فراموشی پیدا کرد. دیالو‌گ‌ها را فراموش می‌کرد و آثار نسیان در او پیدا شده بود. خانم احترام برومند، همسرش مدت‌ها از او مادرانه نگه‌داری کرد و بسیار به او رسید و مراقبش بود. به هر حال او فرصتی نداشت و به سراغ گودو رفت.