مجید برزگر در گفت‌و‌گو با نوآوران تأکید کرد:

سینما یک امر جمعی است

دومین فیلم بلند سینما‌یی‌ مجید برزگر «پرویز» در اولین دوره اکران فیلم‌ها در گروه هنروتجربه اکران شد. بعد از آن سومین فیلمش «یک شهروند کاملاً معمولی» را ساخت که سال گذشته در بخش هنروتجربه جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد.

  1. ۶ ماه،۲ هفته قبل
  2. ۰
برزگر
نوآوران -

ولی در تمام این سال‌ها خبری از اکران فیلم اولش «فصل باران‌های موسمی» نبود، فیلمی که در سال ۸۸ ساخته شد ولی اکران آن به دلیل ممیزی‌ها و حساسیت‌های دولت قبل، متوقف شده بود. حالا بعد از گذشت حدود هشت سال، برزگر موفق به اکران این فیلم در گروه هنروتجربه شده است.

این کارگردان درخصوص اولین پروانه ساختی که گرفته است، به خبرنگار نوآوران می‌گوید: «سال ۷۹ اولین پروانه ساخت سینمایی‌ام را گرفتم. در آن زمان به خاطر تسلط بیشتر دولت بر سینما؛ هر فیلمی باید برای گرفتن دوربین، نگاتیو، وام و… در نوبت فارابی قرار می‌گرفت. فیلمنامه فیلم اولم، «مصائب مریم» قصه تند اجتماعی و زنانه داشت. مدیر فرهنگی وقت بعد از خواندن فیلم‌نامه دستور لغو پروانه ساخت را صادر کرد. الان خوشحالم که این فیلم را نساختم. این اتفاق باعث شد که دل‌سرد شوم، حالم بد بود. دو فیلم کوتاه ساختم، اما بعدش دیگر نساختم.»

برزگر درخصوص تغییر نگاهش به سینما و ساخت اولین فیلمش ادامه می‌دهد: «یک دوره طولانی نزدیک به هفت، هشت سال، هیچ کاری نمی‌کردم. دوستانم دیگر از فیلم‌سازی‌ام ناامید شده بودند. همه این سال‌ها درباره سینما مطالعه می‌کردم. یک جور پوست‌اندازی در سینما. آن زمان فقط فیلم‌سازی می‌کردم، اما بعدتر راجع به سینما تصمیمات جدی‌تری گرفتم. قبل از آن فقط تصمیم داشتم فیلم‌ساز باشم. تفکری که امروز هم مرسوم است و خود من یکی از مخالفان و منتقدان اصلی‌اش هستم؛ یعنی فیلم‌ساز به معنای کسی که فقط برای فیلم‌نامه‌ای که هست تصویرسازی می‌کند. اما حالا می‌توانم بگویم سینماگر شده‌ام و تکلیفم با خودم روشن شده است. فیلم‌های کوتاه پیش و پس از این دوره را ببینید. آشکارا تغییر تعریفم از سینما را خواهید دید. بعد از آن دوره سکوت به این سوال رسیدم که من کجای سینما می‌خواهم قرار بگیرم. مسئله برایم جدی‌تر شده بود. تا سال ۸۷؛ هشت سال بعد از اولین پروانه ساخت و سرخوردگی، حالا مصمم بودم که اولین فیلمم را بسازم. از هنرپیشه‌ها نمی‌توانستم استفاده کنم. چون نه شناخته شده بودم، نه پول داشتم. این شرایط کنار هم تبدیل شد به فیلم‌نامه «فصل باران‌های موسمی». سال ۷۸ پروانه ساخت گرفتم و سال ۸۸ فیلم را به‌عنوان اولین فیلم بلندم ساختم.»

این کارگردان در بخش دیگری از گفت‌وگو به روند ساخت فیلم دومش «پرویز» اشاره می‌کند: «بعد از اتفاقاتی که برای «فصل باران‌های موسمی» رخ داد، با حامد رجبی مشغول نوشتن فیلم‌نامه بعدی شدیم. «پرویز» را هم ساختم، اما این فیلم غیرقابل نمایش شناخته شد. باز هم فیلم بدون نمایش در ایران، خارج از کشور موفقیت‌های زیادی داشت. نمایش‌های زیادی داشت و جوایز بسیاری برد. حتی کسانی که در ایران فیلم را دیده بودند، نقدهای مثبتی برایش نوشتند. تا این‌که دولت عوض شد و فیلم اکران شد و یکی از فیلم‌های پرفروش و موفق مجموعه هنروتجربه شد.»

کارگردان «یک شهروند کاملاً معمولی» در ادامه درباره فعالیت‌های دیگری که در حوزه هنر داشته،توضیح می‎دهد:«اصلا آدم بیکاری نیستم، مدام کار می‌کنم. نمایشگاه عکس انفرادی و گروهی گذاشتم، داستان می‌نویسم، نقاشی می‌کشم، تهیه‌کننده فیلم هستم. اما ترجیح می‌دهم در سینما کارنامه لاغر ولی قابل توجهی داشته باشم. سعی کردم در هر سه فیلم تصمیم‌های سختی بگیرم و پایش بایستم.»

برزگر به این‌که فیلم‌ساز باید به فیلمش اعتقاد داشته باشد خیلی اهمیت می‌دهد و تاکید می‎کند: «بعد از «فصل باران‌های موسمی»، پیشنهادهای زیادی داشتم؛ از سریال تا تله فیلم، ولی آن‌ها متعلق به من نبودند. پس ترجیح دادم تیزر سفارشی بسازم، مستند بسازم و کارهای یدی سخت‌تری بکنم، ولی فیلمی که در کارنامه‌ام ثبت می‌شود، فیلمی باشد که به آن معتقدم. این اعتقادم خیلی ایدئولوژیک نیست، این‌که فیلم‌سازان هر فیلم‌نامه‌ای را می‌سازند، تعجب می‌کنم که چطور یک نفر می‌تواند این طیف متفاوت از حرف‌های مختلف را بسازد؛ البته گاهی هم به آن‌ها غبطه می‌خورم. این برایم مهم است که فیلمی بسازم که چند سال بعد هم قابل دیدن باشد، یا قابل تدریس باشد و در دانشگاه‌ها نشان داده شود. امکان ندارد با پرکاری و ساختن هر فیلمی به چنین موقعیتی برسید.»



خبرنگار: مسعود احمدی