کارهای فراوانی که هنوز انجام نداده‌ایم

نگرانی‌های همیشگی؛ آفتی فرساینده بر پیکر زندگی

اغلب ما، وقت زیادی را صرف فکر کردن به کارهایی می‌کنیم که هنوز انجام نداده‌ایم. در این اوقات، به این حسی که می‌تواند به سراغ‌مان بیاید، احساس گناه از این موضوع است که چرا بیشتر از آن‌چه تا کنون انجام داده‌ایم، کار نکرده‌ایم

  1. ۳ ماه،۱ هفته قبل
  2. ۰
نگرانی‌های همیشگی؛ آفتی فرساینده بر پیکر زندگی
نوآوران -

این‌که بیشتر ورزش نمی‌کنیم، به اندازه غذا نمی‌خوریم و بدن‌های خوش‌فرمی نداریم احساس گناه می‌کنیم. نگران این هستیم که چرا کارهایمان را بهتر انجام نداده‌ایم، یا مانند آدم‌هایی که در فیلم‌های دنیای آنلاین می‌بینیم، قادر به انجام کارهای شگفت‌انگیز نیستم. گاهی نگران آینده‌‌ایم، این‌که بعدش چه کار کنیم؟ گام بعدی چیست؟ باید کجا برویم؟

ما زمان زیادی را صرف افسوس خوردن برای اهدافی می‌کنیم که به آن‌ها نرسیده‌ایم اما بدتر از این، زمانی است که ترس‌مان از این باشد که اگر به این اهداف نرسیم، چه اتفاقی برای‌مان خواهد افتاد؟! اغلب اوقات، از این‌که در بسیاری از تلاش‌هایمان متحمل شکست شده‌ایم و به اهداف‌مان نرسیده‌ایم، یا نتوانسته‌ایم عادات‌مان را به سمت بهتر شدن سوق دهیم، احساس ناکارآمدی می‌کنیم. ما این نگرانی را برای خودمان نگاه نمی‌داریم. گام بعدی افسوس‌ها و استرس‌های ما این است که دیگران از موقعیت شکست ما چطور استفاده می‌کنند و عمل خواهند کرد. ما به پست‌های دوستان‌مان در شبکه‌های اجتماعی و عکس‌های شاد و پررنگ و لعاب‌شان در اینستاگرام نگاه می‌کنیم، آهی پر سوز و گداز می‌کشیم و با خود می‌گوییم: «همه در زندگی‌شان موفق‌ترند، فقط این منم که بدبختم!» بعد از این، شروع می‌کنیم به خودخوری. این‌که چرا ما عرضه‌اش را نداریم که از خودمان مثل آن‌ها، آدم‌هایی کامل بسازیم؟! چرا همین الآن یک کار عالی از دست‌مان برنمی‌آید؟!

خوب است بدانیم که همه‌ این‌ها کاملاً طبیعی است. این احساس تأسف و گناه، ابداً موضوعی عجیب و بیمارگونه نیست. خب، همه‌ ما این احساس را داشته‌ایم و داریم و ممکن است روزی ده‌ها بار به سراغ‌مان بیاید. ولی… راه دیگری هم هست. امروز می‌خواهم از آن راه دیگر با شما حرف بزنم. 

         مغالطه درباره‌ آن‌چه که شما انجام نمی‌دهید

گمانم بعضی اوقات این فکر در سرمان می‌آید که در جهان موازی، نسخه‌ای از ما وجود دارد که زندگی فوق‌العاده‌تری از ما دارد! اتفاقاً می‌شود به این ایده شاخ و برگ داد و از آن استفاده کرد. نباید به این موضوع، چنان نگاه کرد که باعث پریشان‌خاطری ما گردد و ما را از تمامیِ اهداف‌مان بازدارد. اگر این «من» در دنیای موازی واقعاً وجود داشته‌باشد، مسلماً او هم به سفر می‌رود، تجربیات و خاطرات فوق‌العاده‌ای کسب می‌کند، دوستان خوبی برای خودش می‌یابد و با همسر رویاهایش ازدواج خواهد کرد. او حتماً همه‌فن حریف است و در هر کاری مهارت دارد و البته بسیار خوش‌تیپ و خوش‌قیافه است!

         احساس تأسف و گناه

نگران این نباشیم که چرا کارهای مان را بهتر انجام نداده‌ایم. بیایید با خودمان روراست باشیم و خیال خودمان را راحت کنیم. چنین همزادی وجود ندارد. هیچ‌وقت هم وجود نخواهد داشت! فعلاً همه‌ چیزی که داریم، همین خودِ معمولی‌مان است. این چیزی است که تا روزی که زنده‌ایم، با آن درگیر خواهیم بود. برای همین باید برای این «من» در اختیارمان، بهترین کاری را که از دست‌مان برمی‌آید، انجام دهیم. بهتر است واقع‌بین باشیم، به «خود» واقعی‌مان نگاهی بیاندازیم و بگوییم: «سلام! تو خوبی! تو از خیلی جهات، مناسب و زیبا به نظر می‌رسی. البته قبول دارم که نقص‌هایی هم داری، خب، همه‌ زمینی‌ها همین‌ند دیگر! ولی به‌هر حال، تو به اندازه‌ کافی خوب هستی و خب، باید به تو بگویم که واقعاً دوستت دارم!»

نسخه کامل و ایده‌آلی برای زندگی ما و خود ما وجود ندارد. واقعاً کار ایده‌آلی که باید همین حالا انجام دهیم تا مبدل به بهترین شویم، وجود ندارد. ترتیب قابل‌تأییدی برای کارهای امروزمان که بهترین ترتیب ممکنه باشد، در کار نیست. هر چه که هست، چیزی است که در همین لحظه وجود دارد که البته شامل نارضایتی‌ ما از خودمان (و دیگران) و این لحظه می‌شود. این نارضایتی، بخشی از چیزی است که ما را به هر لحظه‌ «اکنون» متصل ساخته‌است. انتخاب با خودمان است، که هر لحظه‌مان را با نارضایتی سپری کنیم، یا به آن‌چه که هست، قانع باشیم.

         رضایت و قدردانی از همین موقعیت و لحظه

آن‌چه که در بالا ذکر شد، به نظر ساده می‌رسد اما تمرین کردن‌ش ابداً کار آسانی نیست. این‌جا مراحل آن‌چه را که بایستی تمرین کنیم، با هم بررسی خواهیم کرد:

۱- مکث کنیم و متوجه شویم که موضوع ناراحتی ما، کاری است که در حال حاضر انجام نمی‌دهیم. متوجه این باشیم که در حال حاضر، از خود احساس رضایت نمی‌کنیم.

۲- این احساس نارضایتی را به‌عنوان بخشی ناگزیر از وجودمان بپذیریم، به خودمان اجازه دهیم که احساسش کنیم، به آثاری که این احساس در بدن‌مان به وجود می‌آورند، توجه کنیم.

۳- حال، به لحظه‌ کنونی بازگردیم: همین حالا، دارید چه کاری انجام می‌دهیم؟ درباره احساسات فیزیکی‌مان از هر کاری که انجام می‌دهیم، آگاه باشیم.

۴- بدانیم که همین لحظه کنونی، کاملاً کفایت می‌کند. این لحظه، نیازی ندارد که به گونه‌ای متفاوت باشد و بگذرد و البته نیازی هم ندارد که بیش از آن‌چه هست، ثمر بدهد و کش بیاید. به آن طریقی که می‌گذرد، خودبه‌خود فوق‌العاده است. به همین دلیل، ما هم فوق‌العاده‌ایم!

این تمرینی نیست که درباره‌ آن باشد که چطور در هر لحظه از زندگی‌مان خارق‌العاده باشیم. حقیقت این است که ما به خود یادآوری می‌کنیم، فراموش می‌کنیم، باز یادمان می‌آید و باز از یاد می‌بریم. اصلاً نکته جالبش هم در همین است. این نوشته، برای من و هر کدام از شما که این کلمات را خواندید، تنها یک یادآوری است که ما و لحظات‌مان شاید خیلی خوب نگذرانیم، اما به اندازه خودمان خوب هستیم و همه‌ ما نیاز داریم که از این کلمات، عملاً در زندگی‌مان استفاده کنیم. درباره‌ لحظات آینده و کمی بعد هم نمی‌توان قضاوت کرد. شاید آن‌چه که زمان برایمان پیش می‌آورد، لحظاتی سرشار از پرباری و رضایت برای همه‌ ما باشد.