به خاطر توقیف یالثارات، نگاهی به قانون مطبوعات و نکاتی در این‌باره

با اصلاح قانون نشریات نوع رسیدگی به جای توقیف تغییر می‌کند

هفته نامه‌ی یالثارات توسط هیئت نظارت توقیف شد. مردمدر شبکه های اجتماعی نسبت به تیتر و گزارش آن نشریه واکنش های زیادی نشان دادن و پس از توقیفش عده‌ای مخالف توقیفش به خاطر لغو آزادی بیان و وجود صدای مخالف بودند و عده ای موافق بودند چرا که عقیده دارند که توقیف برخوردی مناسب با بد اخلاقی های رسانه ای است . به بهانه‌ی موضوع توقیف یالثارات و جدا از رد یا عدم قبول توقیف آن باید به طور کلی به وضعیت توقیف همه‌ی رسانه ها نگاهی دیگر انداخت. بحث تعطیلی نشریات به دو نهاد متفاوت مربوط می‌شود . یک بخش بررسی نشریات توسط قانون مطبوعات و بخش دیگری آن با قوانین عمومی سنجیده می‌شود.

  1. ۴ ماه،۱ هفته قبل
  2. ۰
بیژن مقدم
نوآوران -

بیژن مقدم - مدیر مسئول سابق روزنامه جام‌جم: هفته نامه‌ی یالثارات توسط هیئت نظارت توقیف شد. مردمدر شبکه های اجتماعی نسبت به تیتر و گزارش آن نشریه واکنش های زیادی نشان دادن و پس از توقیفش عده‌ای مخالف توقیفش به خاطر لغو آزادی بیان و وجود صدای مخالف بودند و عده ای موافق بودند چرا که عقیده دارند که توقیف برخوردی مناسب با بد اخلاقی های رسانه ای است . به بهانه‌ی  موضوع توقیف یالثارات و جدا از رد یا عدم قبول توقیف آن باید به طور کلی به وضعیت توقیف همه‌ی رسانه ها نگاهی دیگر انداخت. بحث تعطیلی نشریات به دو نهاد متفاوت مربوط می‌شود . یک بخش بررسی نشریات توسط قانون مطبوعات و بخش دیگری آن با قوانین عمومی سنجیده می‌شود. در واقع دو بخش عمومی  و تخصصی نظارتی بر مطبوعات‌ کشورمان نظارت می‌کنند. هر دوتای این دستگاه ها در زمان توقیف یک نشریه فکر می‌کنند که کارشان را درست انجام داده اند، چرا که قانون این اجازه را به آن ها داده است. نشریه قبل از بررسی در دادگاه ، ابتدا توقیف می‌شود و تا مدت بررسی پرونده اش نمی تواند مطلبی را به چاپ برساند. سپس بعد از بررسی در دادگاه تعیین تکلیف می‌شود که آیا می‌تواند به کارش ادامه دهد و یا برعکس، حکم عدم انتشار دائم اش  داده می‌شود .اما باز جای شکرش باقی است که می دانیم خود توقیف به معنای عدم انتشار همیشگی نیست و ممکن است نشیریه باز به کارش ادامه دهد.

حالا در این میان اگر کسی معتقد است توقیف نشریات کاری اشتباه است باید در مورد اصلاح قوانین صحبت کند. برخورد با مطبوعات همیشه مضرراتی برای جامعه مطبوعاتی کشور به همراه دارد. وقتی یک رسانه توقیف می‌شود در واقع یک بنگاه فرهنگی ، اجتماعی، اقتصادی با تمام پرسنل و همکاران عرصه ی مطبوعاتی ،از ادامه ی کار محروم می شود. ممکن است مدیر رسانه‌ای عمدی یا سهوی  دچار خطایی شده باشد ،اما توقیف برای همه ‌ی افراد وابسطه به آن‌بنگاه مشکل ایجاد می‌شود. اگر غیر عمدی باشد مدیر می‌گوید جمله یا تیتری از دستمان در رفته و اگر بر موضع خود پافشاری کند عده‌ای بدون پشتوانه‌ی شغلی از کار بی کار شده و آن رسانه برای همیشه بسته می‌شود. حالا نکته این است که چرا دادگاه ویژه ای نمی‌تواند فورا به پرونده های رسانه ها رسیدگی کند تا مشکلی برای آن‌ها پیش نیاید.چرا مدت زمان میان توقیف و بررسی پرونده آن ها در دادگاه طولانی است؟

من عقیده دارم اگر قرار است جایی در مورد نشریه ای صحبت شود حتما باید مدیر آن مجموعه را صدا کنند و حرف های او را بشنوند و بعدا در مورد آن اظهارنظر کنند و حکم صادر کنند. با اصلاح قانون نشریات نوع رسیدگی به جای توقیف تغییر می‌کند . در خیلی از موارد می‌شود سوال کرد و ابهامات را برطرف کرد و بدون توقیف مشکل را بر طرف کرد. آیا از مدیر یارثارات سوال کرده‌اند که چرا آن تیتر را زده؟

در ارتباط با خود نشریه‌ی تازه توقیف شده نظر ما روشن است . من فکر می کنم که آن‌ها کار خیلی بدی کردند اما خودشان چنین فکری ندارند چون نگاه شان همین است پس  باز هم ممکن است آن را تکرار کنند. نکته‌ی دیگری که باید دو نهاد نظارت بر مطبوعات به آن توجه کنند صلاحیت حال حاضر مدیر نشریه است .مجموعه تصمیم گیرنده اول باید بداند به چه کسی امتیاز داده ، شاید کسی که ده سال پیش مجوز رسانه ای را دریافت کرده امروز صلاحیت داشتن آن را نداشته باشد. همچنین آن ها باید به فکر امنیت شغلی سایر افراد آن بنگاه باشد.

قوه قضاییه و هیأت نظارت در مورد توقیف ها  هم‌نظر هستند. پس آن ها به دنبال تغییر این قانون نیستند؛ آن ها یی که مخالف هستند باید در مورد اصلاح قانون اساسی صحبت کنند و امکانات تغییر قانون را بررسی کنند. مخاطبان نشریات دو جناح مختلف هم باید در اظهار نظر های خود بازبینی کنند؛این طور نباشد که اگر نشریه ای از طرف خودشان توقیف شد هو کنند و نشریه ای که مخالفشان بود را هورا بکشند.