نگاشتن از اوقات نگارنده‌ها در روز خبرنگار

خبری نیست از تغییر وضع

امسال در شرایطی روز خبرنگار از راه رسیده است که دو اتفاق علیه ساحت روزنامه‌نگاری رخ داده؛ یکی ماجرای هفته‌نامه دلواپس و استفاده از لفظ نامربوط در جریده‌ چاپ شده و دیگری توهین‌های مجری برنامه هفت بهروز افخمی به رسانه‌ها در برنامه جمعه شب این برنامه. اگر سری به این‌سو و آن‌سو هم بچرخانی مصادیق نادیده گرفتن شان این حرفه را به‌مراتب خواهی دید. این تزلزل در بنیان اخلاقی در حالی است که هر سال روز خبرنگار حرف‌های قشنگ و هندوانه‌های زیادی زیر بغل روزنامه‌نگاران گذارده می‌شود؛ از رئیس‌دولت و وزیر و وکیل و مدیر بگیر تا اصناف دیگر و قس‌علی هذا. این تعریف و تمجیدها و کلی‌گویی‌ها نیز تا پایان وقت اداری‌ست، بعد از آن و فردا که می‌رسد وضع برای اهالی رسانه و روزنامه‌نگاران بر همان پاشنه سابق می‌چرخد. این رفتار موضعی و واکنشی در روز خبرنگار نیز دیگر تبدیل به یک عادت شده وگرنه کیست که ذره‌ای در جریان شرایط باشد و مضرات و محاسن وضعیت روزنامه‌نگاران در وضعیت امروز را نداد؟

  1. ۳ ماه،۴ هفته قبل
  2. ۰
روز خبرنگار
نوآوران -

 از وضعیت معاش تق و لق و ناامن گرفته تا نبود صنفی که حقوق روزنامه‌نگاران را پیگیری کند، از نبود امنیت روانی گرفته تا خانه‌بدوشی روزنامه‌نگاران ازین رسانه به آن رسانه و الخ. ویترین جذاب شغل روزنامه‌نگاری در نگاه توده جامعه نیز مزیت علتی‌ست که این قشر فعال در عرصه فرهنگ با سیلی صورت خود را سرخ نگه دارد؛ داد اقشار مختلف را به اذهان برساند و از رساندن شرح وضع خود خجول باشد و ماخوذ به حیا سکوت کند. دلیل این سکوت نیز در مواجهه با مسئولین این نکته است که علی‌رغم تمام مشکلات گره‌ای از مشکلات ایشان باز نمی‌شود حتی اگر مدام ازین مشکلات سخن گفته شود. این‌چنین است که هر سال روز خبرنگار می‌رسد، رسانه‌ها از نگاه دیگران به تماشای وضع خویش می‌نشینند، مسئولین سخنان قشنگ می‌زند و تا سال آینده وضع همان است که بود. فی‌المثل حالا سه سال است که از روی کار آمدن دولت تدبیر و امید گذشته و در وضعیت اصحاب رسانه چه تغییر مهمی رخ داده است؟ هنوز وضعیت معیشت ایشان خراب است و از حداقل‌های امنیت شغلی خبری نیست، هنوز اصحاب رسانه بی‌کار می‌شوند و خانه‌نشین، هنوز صنف ایشان پلمپ است و هیچ دستگاهی نیز تلاشی برای حل این مشکل نمی‌کند، هنوز روزنامه‌نگاران با دست و دل لرزان نقد می‌کنند، گزارش می‌نویسند و هنوز، هوا پر است از گرد و غبار.

وقتی شرایط چنین است، وضعیت محتوایی رسانه‌ها نیز شبیه همین وضعی‌ست که حالا می‌توان مشاهده کرد. پویایی و تکاپوی آن‌چه پیشترها و سالیانی دور در جریان بود، جای خود را به آن‌چه که امروز هست داده است و روزنامه‌نگاران تازه از راه رسیده نیز در چنین شرایطی تربیت می‌شوند و پا به عرصه رسانه می‌گذارند؛ شرایطی که پنبه‌ی هویت نقادانه و هویت مستقل روزنامه‌نگاری را می‌زند تا آن‌چه باقی می‌ماند و آن‌چه ادامه پیدا می‌کند، طرنم و جلوتی از هویت واقعی این شغل نداشته باشد.

باز امروز می‌گذرد و می‌رود تا هفده مرداد سال بعد تا باز همین حرف‌ها نقل شود و پس از یک‌سال، تغییری رخ ندهد که به چشم بیاید یا حس شود. شده‌ایم سالگرد بگیرِ خویش، بدون انگیزه از فردای خویش.