یادداشتی از امیر عباس نخعی

چرا الآن موشک می خواهیم!

  1. ۴ ماه،۲ هفته قبل
  2. ۱
وقتی مهرجویی فرمان مرگ می دهد
نوآوران -

سخنان چندی پیش آمانو دبیرکل سازمان ملل متحد بازهم بحث مربوط به پرونده موشکی ایران را به بحث جدی محافل بین المللی تبدیل کرد؛ چه آنکه اگر نبود بحث کودتای ترکیه ، قتل عام نیس ،کشتار در کشمیر و حمله با تبر به مردم در آلمان(که آدم را به یاد فیلم های ترسناک جیغ می اندازد)اکنون بحث موشکی همچنان نقل محافل بین المللی و اظهار نظر های گوناگون می بود.

اما واقعیت همان است که رخ داد. سیل حوادث، همچون رودخانه خروشانی بحث پرونده موشکی را با خود برد. بدین معنا که خاورمیانه آشوب زده خود را در جای دیگری مثل اروپا تخلیه کرد و این نا امنی ها هر روز سایه وحشت خود را به دنیا تحمیل می کند و در چنین عرصه ای نمی توان انتظار داشت که دیگری خود را تخلیه نماید تا به جولانگاه تروریست های سرگردان و به دنبال هویت بدل شود.

کسی در چنین اوضاع آشوب زده ای نباید و نمی تواند حاکمیتی را مجبور سازد تا به بهترین شیوه ممکن به دنبال ایمن سازی شهروندانش نباشد.

در شرایطی که سعودی ها خوشحالی خود را از کودتا در ترکیه نتوانستند پنهان کنند و پیش از آن ترکی الفیصل رییس سازمان امنیت ملی خود را به محفل منافقین می فرستند تا اندک روحیه ای به دشمنان ایران بدهند دیگر با کدامین منطق می توان از ایران خواست تا توان نظامی خود را تقویت نکند و یا آنها را به رخ دشمنان نکشد!

متاسفانه شرایط خاورمیانه به گونه ای رقم خورده است که دفاع از صلح و خلع سلاح نه اینکه غیر ممکن شاید خیلی سخت شده باشد.اگر بپذیریم که امنیت و حق حیات دو خواسته مهم و اصلی شهروندان از حاکمان است به تبع حاکمیت حق دارد تا این خواسته را به بهترین وجه(با پذیرش این نکته که خواسته های اصلی دیگری همچون آزادی و آزادی حق بیان در این میان به فراموشی سپرده نشود)به اجرا گذارد.

اگرچه خود بخود در چنین شرایط بحران زده ای خواسته های دیگر درمقابل امنیت یا کمرنگ می شود یا چندان جدی گرفته نمی شود.

بنابراین فعالیت های موشکی ایران و محدودیت آن چه بخشی از برجام بوده باشد یا خیر! صحبت از رها کردنش مسموع نیست و نمی توان سخن از آن به میان آورد که در چنین آشفته بازاری در منطقه و با چنین نگاهی که برخی از همسایگان دارند دندان کشید و به کناری گذاشت.

قطعا معنای این سخنان تاخت و تاز به سوی تا دندان مسلح شدن ایران و یا کشورهای منطقه درخاورمیانه نیست که این رقابت تسلیحاتی نه تنها امنیت آور نیست بلکه مخرب است. منظور نگاه متوازن نهادهای بین المللی و سایر کشورها به شرایط ایران به نسبت سایر کشورهای منطقه است.مقایسه عملکرد جنگ طلبی ها و تنش های ایجاد شده و سرمایه های تسلیحاتی دیگران با ایران است و اینکه این برهم زدن یکجانبه رقابت و فشارهای یکجانبه تنها به نا امن کردن بیشتر فضامنجر خواهد شد.

به تبع ایران نیز تنها بر مبنای منافع ملی خود به این خواسته ها توجه خواهد کرد و به صورت متوازن با سایر کشورهای منطقه به سمت منطقه ای عاری از خشونت که آرزوی دیرینه خاورمیانه است حرکت خواهد کرد و گرنه تداوم روند کنونی نه به نفع کشورهای همسایه و نه منطقه و نه حتی دیگر کشورها به ویژه اروپا خواهد بود.