سرمقاله امیر عباس نخعی

روحانی ،احمدی نژاد نیست

سرانجام رئیس جمهور با مردم سخن گفت؛ البته آنگونه که مجری برنامه گفت با تاخیر چند ماهه. همانطور که از پیش معلوم بود این سخنان همه را راضی نکرد؛ اما اینبار این اصولگرایان نبودند که ابراز نارضایتی کردند بلکه اینبار بیشتر برخی از حامیانش بودند که به سخنان رئیس جمهور انتقاد داشتند.

  1. ۴ ماه،۱ هفته قبل
  2. ۰
وقتی مهرجویی فرمان مرگ می دهد
نوآوران -

کسانی که دنبال افشاگری بودند و «اسم» می خواستند؛ کسانی که دلشان «بگم ؛ بگم» می خواست. عده ای از حامیان روحانی که شاید هم به حق می خواستند تا روحانی صریح اللهجه تر سخن می گفت و آدرسی بیشتر از اتاق های فکری که علیه دولتش برنامه سازی می کنند می داد. از اسکله های نامرئی و پشت پرده های قاچاق می گفت،یعنی مسایلی که چندان هم به گوش مردم نا آشنا نبود.

کمتر کسی از یاد برده است که وقتی برای اولین بار از اسکله های نامرئی سخن به میان آمد بجای برخورد با آنها و جمع آوریشان فضا تندتر شد و همان کارهای نصف و نیمه که در دوره اصلاحات بنابر انجامش بود بر زمین ماند.

نه قاچاق کمتر شد و نه قاچاقچی و نه کالای خارجی. در دوره اصلاحات از هر 9 روز یک بحران که سخن به میان آمد نه از بحرانی فروکاست و نه بحران گری مجازات شد.

فراموش نکنیم که روحانی، احمدی نژاد نیست و این همان چیزی است که ایران امروز به آن نیاز دارد.

روحانی نیامده تا با مشی احمدی نژاد به مثابه رقبا برود و در مقابل نقدها و حملاتشان افشایشان کند. فیلم از این و آن تهیه و منتشر کند. نیامده تا پرونده به بغل بزند و رقبا را تهدید به افشای پرونده هایشان کند. دولت روحانی، دولت اعتدال است. از اول هم بنابر این بوده تا دولت روحانی با ارائه کارنامه اش حریفان را کنار بگذارد نه با جنجال و پرده دری.

واقعیت این است که روحانی اگر چه با حمایت قاطع اصلاح طلبان به قدرت رسید، اما خاستگاه اصلاح طلبی ندارد و نباید و نمی تواند انگونه سخن بگوید که برخی اصلاح طلبان انتظار دارند.

روحانی در جایگاهی که نشسته نیم نگاهی به اصلاح  طلبان و نیم نگاهی به اصولگرایان دارد، اگر چه رابطه سیاسی او با اصلاح طلبان منطقی و واقعی تر است. بدین معنا که اصلاح طلبان گزینه مناسبتری(در شرایط کنونی) از روحانی ندارند و روحانی نیز تنها در صورت حمایت تمام و کمال اصلاح طلبان اصولگرایانی که با تفکراتش(اعتدال) مخالفند را پشت سر می گذارد.

از اینروست که درک این دو(اصلاح طلبان و روحانی از هم) باید متقابل و به اندازه باشد. روحانی را نباید و نمی توانیم مثل احمدی نژاد به گونه ای بخواهیم که برای دفاع از عملکرد خود، اطرافیان و کابینه اش خشک و تر را با هم بسوزاند و یا بخاطر دستمالی قیصریه را به آتش بکشد!

روحانی در گفت وگویش با مردم آنچه را که آنها (مردم) نیاز به دانستنش داشتند و برای روند زندگی شان مفید بود را مطرح کرد نه آنچه را که جناح های سیاسی می خواستند، و به همین دلیل به نظر تاثیر گذاری لازم را هم داشته است.