یادداشت - نعمت احمدی

مخالفین روحانی آلترناتیوی ندارند

هر سیاستمداری (خصوصا هنگامی که دارای مسئولیت باشد) و هر دولتی، در سطح جامعه دارای منتقدان و موافقان بسیاری است.

  1. ۴ ماه قبل
  2. ۰
مخالفین روحانی آلترناتیوی ندارند
نوآوران -

هر دولت نیز باید با منتقدان همانند موافقان و هواداران خود رفتار کند. طبیعاتا دولت روحانی منتقدان و مخالفین زیادی در قالب گروه های مختلف دارد. اگر دولت روحانی را خالی از اشکال ندانیم، هم به ایشان هم به عملکردشان نقدهایی وارد است.  اما در اینجا بحثی که مورد اهمیت قرار دارد رعایت انصاف و مراعات اصول انتقادگرایی است. و اگر قرار باشد هر کس به نام نقد و انتقاد تیشه تخریب بر ریشه عملکرد دولت به صورت کلی بزند، با رواج بی اخلاقی و بی ثباتی در زمینه نقد و نقدپذیری روبرو خواهیم شد. بنابراین دولت روحانی نیز از لوث چنین منتقدانی که هر بهانه ای را علم می کنند تا بتوانند با تکیه بر ان به دولت و عملکردهای آن بتازند و نقاط مثبت را پنهان کنند، مستثنا نیست. اگر با دقت به مواضع مخالفین و منتقدین دولت یازدهم در مناظرات و رسانه ها، نگاه کنیم متوجه خواهیم شد که ادبیات آنها سرشار از تخریب، تهدید و اهانت است. تندروهای مخالف روحانی در چند جبهه به روحانی و عملکرد سه ساله دولت اش حمله می کنند. این مخالفین در طول موضع گیری های خود ثابت کرده اند که لحظه ای از تلاش در جهت تخریب دست بر نداشته اند. احمدی نژاد و هوادارانش، جبهه پایداری و افراد شاخص آنها از مخالفین جدی روحانی محسوب میشوند. در بین اصولگرایان منتقدین منصفی نیز پیدا میشود که خط و مشی آنها و رویکردشان به سیاست های دولت با دیگر همفکران شان تفاوت بسیاری دارد.

اگر به صورت واقع بینانه به همه مخالفین و منتقدین روحانی نگاه کنیم، خواهیم دید که تمامی افراد و چهره های مطرح آنها چندین بار توسط مردم وزن کشی شده اند و به نوعی به محک سنجش آرا عمومی زده شدند و دیدیم که هیچ کدام از آنها مورد تایید مردم ایران نبودند. اوج مخالفت های طیف اصولگرایان به شکست سنگین آنها در انتخابات ریاست جمهوری بر میگردد. پس از شکست به صورت یکنواخت جبهه گیری های شدیدی علیه دولت گرفتند و از صدر تا ذیل رفتارها و گفتههای روحانی و کابینه اش را مورد انتقاد قرار دادند. به نظر من اگر طیف اصولگرایان چهرهای داشته باشند که بتواند هماوردی با روحانی داشته باشدف مطمئنا به هیچ وجه چهره دولت و شخص روحانی را تخریب نمی کردند. از این رو به خاطر فقدان چهره ای که هم پایگاه اجتماعی نیرومند داشته باشد و هم بتوان از آن به عنوان جایگزین روحانی یاد کرد، مخالفین را بر آن داشته تا نتوانند از  مخالفت ها و تخریب ها اینچنینی دست بکشند.

اما در بین این منتقدانی هستند کسانی که دارای شأن و مقام منتقد منصفانه باشند و دولت را از سر حب و بغض نقد نمی کنند. تمام انتقادات آنها در راستای تقویت و پیشرفت روحانی در پیشبرد امور و برناهه های دولت است. این طیف به لحاظ اینکه به دولت انتقاد دارند، اما نیم نگاهی هم به مصلحت های کشور و پیشرفت ایران دارند. مخالفین دولت راهی جز این که از مواضع تند خود دست بکشند، ندارند.