سرمقاله امیر عباس نخعی

علی مطهری،مرد تنهای مجلس

  1. ۳ ماه،۱ هفته قبل
  2. ۰
وقتی مهرجویی فرمان مرگ می دهد
نوآوران -

دفاع از حقیقت، فاش گویی و بی پرده سخن گفتن باز هم پای علی مطهری نماینده مردم تهران را به چالش تازه ای باز کرد.

نامه مطهری خطاب به پورمحمدی وزیر دادگستری و پاسخ خواستن از وی در باره فیلم منتشره از آیت الله منتظری و اعدام های سال 60 موضوعی بود که پیش از انتشارش هم روشن بود که با واکنش دلواپسان مواجه خواهد شد و بر دلواپسیشان خواهد افزود.

پرواضح است که مطهری پیش از انتشار آن می دانسته که پایش به چالش با دلواپسان باز خواهد شد، چنانکه شدواقلیت مجلس آغازگر این چالش بودند،علیه اش خطابه خواندند و درهنگام پاسخ دهی اش توان از کف دادند و در سکوت خیره کننده اصلاح طلبان و اعتدالیون مجلس نظم جلسه را برهم زدند، و این نکته همان تفاوت واقعی«نماینده مردم» بودن با نماینده مجلس بودن است. نماینده مردم که در این یادداشت علی مطهری تنها به عنوان نمادی از آن آمده است از گفتن حقیقت هر اندازه درد سرساز باشد و حتی دشمن تراشی واهمه ای ندارد، آنچه را که باید می گوید و در موقع ضرور تمام قد در صحنه است.

نماینده واقعی مردم عافیت طلبی را نمی شناسد و نمی فهمد تنهاعافیتش دفاع از حق است. حال از این حق آنگونه که مطهری می گوید، دیگران نیز می توانند بهره خود را بردارند اما این دلیل محکمی برای آن نیست که از گفتنش بهراسیم. بویژه اگر با رای و اعتماد مردم به کسوت نمایندگی در آمده باشیم.

 نمی خواهیم از علی مطهری دفاعی کرده باشیم؛ چون نیازی به این گونه نوشتن ها ندارد؛ اما می خواهیم حسرت خور آن باشیم که چرا در مجلس نمایندگانی که این چنین و به دور از عافیت طلبی سخن بگویند آنچنان که لیاقت و شایسته حضور مردم در پای صندوق های رای بود نداریم.

چرا یک نماینده باید بگونه ای قوی عمل کند که برخی از او بعنوان یک حزب یاد کنند و دیگران که حزب و فراکسیون دارند غرق سکوت باشند.

مطهری می داند انگشت را کجا باید بگذارد که فریاد حقیقت خواهی باشد و معمولا نیز درست همانجا می گذارد؛ اما این عملکرد حمایت هم فراکسیونی هایش را می خواهد.

نماینده مردم بودن دشوار است،چرا که نماینده واقعی بودن نمایندی کردن طیفی است که از آنها رأی گرفته ای. در اینجا اشکالی بر نمایندگان اندک مجلس که طیف تندرو را نمایندگی می کنند نیست؛ چرا که آنان رای از دلواپسانی گرفته اند که خواسته شان خاموش کردن امثال مطهری است و به درستی نیز دارند آن طیف را نمایندگی می کنند.

ایراد آن جائی است که نمایندگانی که به نام «امید» وارد مجلس شده اند آنگونه که باید، عمل نمی کنند. صدای بخش خاموش جامعه بودن به کنار، ظاهر درچنین شرایطی این خواسته ایست گزاف که تنها یک نماینده در مجلس دارد، اما سکوت درمقابل هیاهوی اقلیت تندرو آنان را به جایی می رساند که در نقشی بزرگتر از اندازه خود ظاهر شوند، خبرنگار کتک بزنند، از مطهری شکایت کنند، نظم جلسه را بر هم بزنند و فریاد مرگ بر منافق!؟سردهند. این نوع عملکرد اقلیت تنها زمانی رنگ می بازد که تعداد نمایندگان واقعی مردم به تعداد یک فراکسیون باشد نه یک نفر.