سرمقاله - امیرعباس نخعی

به میدان مسابقه و رقابت میرویم ؛ نه جنگ

  1. ۳ ماه،۱ هفته قبل
  2. ۰
به میدان مسابقه و رقابت میرویم ؛ نه جنگ
نوآوران -

ایران و قطر امروز در شرایطی به مصاف هم می روند که این بازی بنا به دلایلی از حساسیت های ویژه برخوردار است. بر کسی پوشیده نیست که همواره بازی های ملی ایران با کشورهای حاشیه خلیج فارس از حساسیت برخوردار بوده است و ایرانیان با نگاهی متفاوت به نتایج این بازی ها می نگرند واین حساسیت ها به گمان بیشتر از آنجایی شروع شد که برخی از این کشورها در مصاف با ایران پس از به ثمر رساندن یک گل بعضاً دست به وقت کشی هایی در جریان بازی می زدند که تحریک آمیز بود.

 حال در سال های اخیر به ویژه در دو یا سه سال گذشته برخی از حساسیت های دیگر نیز به این رقابت های ورزشی افزوده شده وآن برخی از چالش ها بر سر خلیج فارس تاریخی است که همواره خلیج فارس بوده و خواهد ماند اما تلاش های صورت گرفته برای تغییر نام آن حساسیت ها را فزون کرده و نکته دیگر اختلافات سیاسی دولت های حاشیه خلیج فارس با ایران است که به بدنه جامعه نیز سرایت کرده است .

 این دامنه متأسفانه به جایی رسیده که بعضاً در عرصه های ورزشی تأثیر گذار بوده ورقابت های ورزشی که بدون حب و بغض های سیاسی باید صورت بگیرد در برخی موارد توام با برخوردهای غیر ورزشی همراه بوده است .

 مسلماً در این راستا رسانه ها نقش مهمی دارند که از مسابقات ورزشی رقابت های دوستانه و پهلوانانه بسازند نه رقابت های جنگی .

 به عنوان مثال برنامه ای که عادل فردوسی پور دوشنبه هفته جاری ارایه کرد که در آن از« کی روش » مربی پرتغالی کشورمان نیز دعوت به عمل آورده بود از انصاف خارج شد .

 برنامه به جای آنکه تنها به تشویق ایرانیان برای حضور در عرصه مسابقه بپردازد به سمت تحقیر تیم قطری چرخید .

 اینکه همه برای تیم ایران سفید پوش به استادیوم برویم خوب است. اینکه فضای کشور را ملی کنیم و از در و دیوار پرچم ایران آویزان کنیم خوب است . اما اینکه قطری ها را تمسخر کنیم که تیم فوتبالشان تیم ملی قطر نیست و دست به دامان سایر کشورها ش شده اند اگر حقیقت هم داشته باشد قابل پرداختن نیست . یک تیم تا زیر قواعد بین المللی فوتبال بازی می کند وتابع مقررات بین المللی است ؛ قابل احترام است این همان اشتباهی است که ما در المپیک ریو در مقابل تکواندو کار ایرانی الاصل کردیم که برای آذربایجان مسابقه داد.

 اگر مقررات بین المللی این اجازه را می دهد ما دیگر حق نداریم آن فرد را مزدور یا یک تیم ملی را بی مایه بخوانیم .

 متأسفانه در برنامه 90 یکی عادل فردوسی پور می گفت ویکی کیروش . انگار تیم یک کشور بی هویت و از همه جا مانده صرفاً با تکیه بر پول و دلارهای نفتی وفاقد هر گونه غیرت ملی به ایران می آید . این مطالب درست یا غلط ربطی به ورزش ندارد ، تنها نکته ای که همه ما در میدان مسابقه باید در ذهن داشته باشیم این است که هر کشوری که درزمین مسابقه روبروی ما قرار می گیرد و بر اساس قواعد بین المللی بازی می کند ارزشمند است وما با تیم این کشور در یک مسابقه رقابت می کنیم.حال نتیجه این مسابقه خارج ازنگاه های سیاسی هر چه میخواهد باشد .

 اگر پیروزی به دست آوریم که حتماً همه برای پیروزی به میدان میروند چه خوب ؛ و اگر شکست خوردیم پهلوانانه شکست خورده ایم.

 حواسمان باشد ، اگر از رقیب یک تیم تحقیر شده بسازیم و آن تیم به پیروزی دست یابد ( که در میدان مسابقه فرض محال ، محال نیست ) آن وقت هزینه های بیشتری پرداخت خواهیم کرد . ما امروز پنجشنبه با پیراهن های سفید و پرچم های ایران برای تشویق تیم ملی کشورمان به استادیوم می رویم و برای پیروزیشان فریاد میکشیم ؛ فارغ از اینکه تیم حریف چه دولتی دارد ، چه بازیکنانی و چه ملیتی .