سرمقاله -محسن غرویان

فاجعه منا هشداری برای جوامع و دولت های اسلامی

  1. ۲ ماه،۳ هفته قبل
  2. ۰
سرمقاله -محسن غرویان
نوآوران -

عید قربان ریشه در دوران قبل از تاریخ بشر دارد. انسان‌های اولیه برای به دست آوردن ترحم خدایان دست به قربانی کردن حیوانات و انسان‌ ها می‌ زدند. عید قربان عید بسیار بزرگ برای مسلمانان محسوب می شود البته این عید تنها مختص به شیعیان نیست بلکه در بین اهل سنت نیز مرسوم است؛ در نتیجه اعمال آن یک عمل سمبلیک است که نشانه ای برای ایثار و از خود گذشتگی و ذبح و کشتن هوای نفسانی است. برگزار کردن مراسم قربانی در این عید بر همه افرادی که براساس فقه اسلامی قربانی نمودن واجب و الزامی است .

حجاج در این روز پس از به پایان رساندن مناسک حج، حیوانی را ذبح می‌ کنند و پس از قربانی آنچه بر آنان در حال احرام، حرام شده بود حلال می‌ گردد و با توجه به اینکه حج، یکی از عبادت های بسیار مهم در اسلام است، توانایی به انجام رساندن آن نیز برای هر مسلمانی بسیار شادی آور است، در نتیجه، روزی که پس از انجام وظایف سنگین حج، به عنوان جایزه الهی و اتمام احرام پیش می‌‌آید را عید می ‌دانند.

بنابر این یکی از اعمال مهم مناسک حج، رمی جمرات است و منا سرزمینی است که حجاج در آن ساکن می‌شوند تا بتوانند در روزهای مشخص این اعمال را انجام دهند. به همین دلیل چادرهای زیادی به منظور اسکان موقت حجاج سرزمین منا را فرا گرفته است و سالانه میلیون ها حاجی به تفکیک ملیت در چادرها اسکان می یابند.

این ایام که روزهای آغازین ماه ذی‌الحجه است ناخود آگاه ما را به یاد روزها و خاطرات تلخ ایام فاجعه منا می ‌اندازد. خاطراتی که دور شدن از آن ‌ها دست خودمان نیست. سال گذشته شاهد یک اتفاق تاسف بار برای حجاج کشورمان در روز عید قربان بودیم، فاجعه منا یک فاجعه غیر قابل گذشت بود که تنها معطوف به حجاج ایرانی نبود بلکه حجاج بسیاری از دیگر کشورها در این فاجعه جان باختند.

مهم ترین نکته در این فاجعه بی اعتنایی رژیم سعودی نسبت به امنیت جان مسلمانان است چرا که چنین مراسم پرجمعیتی باید تحت تدابیر خاصی اداره می شد تا به سهولت انجام شود اما متاسفانه بی تدبیری ها منجر به وجود آمدن چنین فاجعه ای شد که حتی تصور چنین اتفاقی بسیار مشکل است که این همه جمعیت بر اثر بی تدبیری جان خودشان را از دست بدهند.

بنابر این فاجعه منا در روز عید قربان که بزرگترین عید مسلمانان به شمار می آید، هشداری برای جوامع و دولت های اسلامی است که باید یک تدبیر عاقلانه ای برای اداره حرمین شریفین بیندیشند.