حرف اول - محمدصادق جوادی حصار

عملکرد روحانی را منصفانه نقد کنیم

کارشناس مسائل سیاسی و عضو حزب اعتماد ملی

  1. ۱ ماه،۱ هفته قبل
  2. ۰
محمدصادق جوادی حصار
نوآوران -

پیش از آغاز سخن جا دارد که ضمن مراتب احترام و تحسینِ خود نسبت به آقای حسین شریعتمداری مدیر مسئول روزنامه کیهان جا دارد بخاطر جسارت ایشان در نقد و انتقاد از دولت، خدمت وی خدا قوّت عرض کنم. ذهنیت و حافظه قوی ایشان در یادآوری نقاط ضعف دولت یازدهم نشان از باریک بینی و وسواس فکری ایشان به تطبیق روحانی با عملکرد دولت ایشان است.  

از منظر قرآن، عدل به مثابه صفت وملکه انسانی واجتماعی ریشه در فطرت انسانها دارد. در سیری که در قرآن می‌کنیم روش عادلانه آن را در همه موضوعات مشاهده می‌کنیم و انصاف و عدالت و بی‌طرفی و در واقع داوری منصفانه در تمام برنامه‌های آن به چشم می‌خورد. و حتی در مورد عدالت ورزیدن با دشمنان خود نیز آیه های بسیار پر مضمونی موجود است.

بنابراین من آقای حسین شریعتمداری را به انصا و عدالت در نقطه نظرات خود نسبت به عملکرد نه تنها روحانی بلکه همه دولتها و دولتمردها می خوانم، و در صورت امکان آنگونه که به نقد دولت روحانی پرداخته است و گفته اند که آقای روحانی به «بسیاری از وعده‌هایی که قبل و بعد از انتخابات داده بودند عمل نکرده اند، حال معلوم نیست ایشان از چه مشاورانی مشورت می‌گیرد که بر توفیقات دولت خویش! تاکید دارد» و یا در فرازی دیگر به این نکته اشاره داشته اند که « معلوم نیست با توجه به رکود سنگین و فزاینده که تعطیلی پی در پی کارخانه‌ها و مراکز تولیدی و صنعتی را به دنبال داشته و دارد، وعده رئیس‌جمهور محترم برای رفع بیکاری و ایجاد اشتغال چگونه قابل تحقق است!.» اکنون پرسش بنده از ایشان این است که آیا نباید به وضعیت دولتی که آقای روحانی از دست آقای محمود احمدی نژاد و کابینه ایشان تحویل گرفتند نگاهی بیاندازیم و ببینیم این تحویل و تحول چگونه صورت گرفته است؟ حسن روحانی رییس دولت یازدهم در شرایطی زمام امور اجرایی کشور را در دست گرفت که ماه ها پیش از آن بسیاری از ناظران بیان هر وعده یی را با دیده ی تردید می نگریستند و بازگشت به وضعیت سال های ابتدایی دهه 80 را دور از دسترس می انگاشتند. احمدی نژاد در زمینه های اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی چه گُلی بر سر این کشور زده است که روحانی نزده است؟

یکی از معیارهای اصلی برای ارزیابی عملکرد اقتصادی هر دولتی، شاخص‌های اقتصادی همچون نرخ تورم، نرخ بیکاری، میزان نقدینگی، نرخ رشد اقتصادی، سطح زندگی مردم و احساس آنان از شرایط اقتصادی است. در این راستا مهمترین موضوعی که می توان با نگاهی کارشناسانه به آن پرداخت و تفاوت دو دولت را از آن مشخص کرد نمود نیافتن رشد قابل توجه درآمدهای نفتی کشور در بهبود وضعیت اقتصادی کشور و توسعه زیرساخت ها است.  در دولت احمدی نژاد مجموعا 720 میلیارد دلار درآمد نفتی نصیب کشور شد که از مجموع درآمدهای نفتی همه دولت های گذشته بیشتر بوده است. که در این دوران رشد اقتصادی رو به نزول گذاشت و به جای رسیدن به نرخ رشد 8 درصدی که در برنامه چهارم توسعه به آن اشاره شده بود، نرخ رشد اقتصادی در سال پایانی دولت صفر و حتی منفی برآورد شده است. در حالی که درآمدهای نفتی دولت روحانی به هیچ وجه با آن درامد قابل مقایسه نیست.

نقد ها و انتقادات آقای شریعتمداری خواننده را به این نتیجه می خواند که نقاط ضعف دولت روحانی، نقاط قوت دولت احمدی نژاد بوده است. چه بسا دیدیم که قبلا هم از ریل گذاری های احمدی نژاد به نحو مطلوب دفاع می کرد.

به نظر من دو رویکرد مهم دولت روحانی را به هیچ وجه نمی توان نادیده گرفت: اول ارتقاء جایگاه بین المللی در منازعات سیاسی بین الدول از موضع اقتدار و مهمتر اینکه این بالابردن سطح کیفی از تریبون مفاهمه و گفتگو توسط تیم روحانی و شخص ایشان صورت پذیرفت.

دوم: افزایش امید و مشارکت ملی برای توسعه و سرمایه گذاری و ازهمه مهمتر گسترش و ترویج امید به زندگی و همچنین رونق اجتماعی در میان مردم را می توان از دست آوردهای مهم و غیر قابل انکار دولت روحانی خواند.  


نوشتارهای مرتبط

تازه های سیاست داخلی