دلواپسی های تازه در راه است

وزیرخارجه آلمان گزینه تازه انتقاد به دولت

  1. ۲ ماه قبل
  2. ۰
وزیرخارجه آلمان گزینه تازه انتقاد به دولت
نوآوران -

مرتضی سیمیاری-گزینه های فشار و حمله به دولت روی میز است،اشکال فشار به دولت در اتاق های فکر طراحی می شود ،یک روز لغو کنسرت های موسیقی،روز دیگر تلاش برای برگزار نشدن یک مسابقه فوتبال و روز بعد نیامدن وزیر اقتصاد آلمان به ایران،همه اینها با یک هدف ،زمین زدن دولت به هر شکلی که امکان پذیر است.

فوتبال بهانه،دولت نشانه

رییس جمهور روحانی می گوید«وزراء در برابر فشار ها و حمله ها مقااومت کنند»هر چند قصه پر دردی برای روحانی نوشته شده است.کنسرت ها یکی پس از دیگری لغو می شود و حتی در شهر قم برای کنسرت برگزار نشده بیانیه و شب نامه توضیع می شود،آن سو تر بخاطر برگزاری مسابقه ورزشی در روز تاسوعا حسینی نشست خبری برگزار می شود در حالی که ایران پیش از این هم در روز عاشورا شاهد برگزاری یک مسابقه ورزشی بوده و آن زمان چه بعد و چه قبل از این اتفاق هیچ کسی معترض نشد و جالب تر آنکه برگزاری چنین مسابقه ای شان عزاداری سالار شهیدان را تحت تاثیر قرار نداد.

پس سوال بزرگ آن است که چه کسانی میخواهند آب را گل آلود کنند و با بهانه های واهی فضا را متشنج کنند.در طی چند روز گذشته اظهارات نامربوط یک وزیر آلمانی با زهم با فضا سازی شدید روبرو گردیده است و برخی تندروها با بزرگ نمایی سخنان وی به دنبال ایجاد یک چالش جدید برای دولت هستند ،مخالفان در حالی مساله رژیم صهیونیستی را بزرگ می کنندکه در طی تمام سال های پس از انقلاب آلمان از بزرگترین شرکای اقتصادی ایران بوده و چه در دوران جنگ تحمیلی و چه بعد از آن نقش مهمی در صنایع مادر داشته است.

قربانی شدن منافع ملی

رئیس جمهور باید… رئیس جمهور نباید… کلید واژه این روزهای بخشی از حاکمیت باید‌و‌نبایدهای دستوری خطاب به رئیس جمهور و دولت است.

انتقاد از دولت و کشاندن حسن روحانی به مباحث چالش برانگیز و حاشیه‌ای روند بسیار تندی در برخی محافل سیاسی گرفته است. افشاگری ، دور جدیدی از بگم‌بگم‌ها بخشی از این سناریوی خطرناک تندروها در ایران است. به ظاهر آن مردی که بگم بگم، ورد زبانش بود و فیلم خصوصی منتشر می‌کرد رفته است اما بقایای تفکر او و همفکرانش همچنان باقی است و می خواهد حیات خود را با فشار بیشتر ادامه دهد.رسانه هایی که به صورت زنجیروار حمله به دولت را برنامه ریزی می کنند همین رسانه‌ها و همین طیف سیاسی در دولت قبل و زمانی که رئیس دولت محبوبشان در سفر به سازمان ملل تعداد زیادی افراد غیر مسئول با خود به همراه می‌برد و یا رئیس دفترش مهمانی‌های عجیب و غریب و همراه با بریز و‌بپاش از کیسه بیت‌المال برگزار می‌کرد، همه این دوستان خود را به ندیدن می‌زدند. پس هدف دیگری پشت این سناریوی پنهان است.

مخالفان دولت با نگاهی که به انتخابات ریاست جمهوری  آینده دارند انتقادات خود را تا فلج شدن دولت، پیش خواهند برد. مخالفان و تندروها می‌پندارند در صورتی که جامعه دچار سرخوردگی شود امید به تغییر را از دست خواهد داد و در نتیجه دوباره به این جریان رجوع خواهد کرد. در واقع این جریان به تفکر فتح دولت با استراتژی توقف ایده‌ها و برنامه های روحانی است.

مخالفان دولت که چندین سال با شعارهای پوپولیستی و همین بازی مضحک دارا و ندار بر اسب قدرت سوار شدند، یک موضوع را نادیده می‌گیرند؛ مخالفان در نظر نمی‌گیرند که همگان در طول سال‌های گذشته شاهد بودند دولت گذشته که ادعای ساده زیستی و پاکدستی‌اش گوش فلک را کر کرده بود اقتصاد کشور را به چنان سیاه چاله‌ای برد که کشور تا سال‌های سال باید تاوان آن را بپردازد. حجم فساد مالی در دولت ساده زیستان چنان بالا بود که مردم دعا می‌کردند ای کاش مسئولان اشرافی زندگی کنند اما از پول خود نه بیت‌المال. مخالفان دولت روحانی چنان رفتار می‌کنند که این شائبه به وجود می‌آید که اینان نمونه‌ای از اصحاب کهف بوده‌اند و تازه پس از 8 سال از خواب بیدار شده‌اند و با حجم عظیمی از نابسامانی روبه‌رو هستند.

سناریوی متشنج کردن فضای سیاسی ایران چندین هدف را دنبال می‌کند؛ تندروها از دولت روحانی بغض دارند. شکست آنان در 24 خرداد 92و 7 اسفند 94سطحی و کوچک نیست که اگر بود تمام تلاش خود را معطوف به این نمی‌کردند تا بگویند پیروزی روحانی در انتخابات شکننده بوده است. آنها چندین سال و با بستن فضای سیاسی و در اختیار گرفتن نهادهای دولتی، به مونولوگ پرداختند و هر چه خواستند برای مردم گفتند. به شخصیت‌ها و جریان‌های ریشه‌دار انقلاب هجمه کردند و علیه هر نظر منتقد و مخالفی تبلیغ کردند. تریبونی در این کشور نبود که در اختیار این جماعت نباشد و حتی ثانیه ای به مخالفانشان حق دفاع ندادند. اما باتمام این بمباران رسانه‌ای و فضای بسته سیاسی در 24 خرداد هرچه کاشتند به باد رفت. دلیل دیگر این بغض و کینه تندروها، اوضاع آشفته‌ای است که کشور در اثر 8 سال سکانداری آنان پیدا کرده است. از هر زاویه‌ای که به شیوه مدیریتی آنان بنگریم چیزی غیر از خرابی و نابسامانی یافت نمی‌شود. از فساد مالی گرفته تا بدهی‌های باورنکردنی دولت، سانسور کتاب و مطبوعات، واقعا جنبه‌ای از مدیریت تفکر این طیف در مدت ۸ سال گذشته را شما نمی توانید پیدا کنید که منفی نبوده باشد.

حمله به دولت روحانی ، احضار وزرا به مجلس و صدور کارت زرد و تهدید، و پیشنهادات عجیب برای نیامدن یک وزیر مهم اقتصادی به ایران باعث متشنج شدن فضای سیاسی کشور می‌شود تصور پدیدآورندگان تشنج ان است که می توانند روزنه ای برای سقوط دولت فراهم آورند.

ماه گذشته، هیاتی 150 نفره از مقام های اقتصادی و بازرگانان آلمانی در تهران با همتایان ایرانی خود دیدار کردند.

اکنون سفر وزی اقتصاد آلمان به تهران با حاشیه همراه شده است او پیش از این گفته بود که آلمان برای مناسبات اقتصادی منتظر روشن شدن نظرات تهران درباره اسراییل است

از آن سو از زمان توافق هسته ای و لغو تحریم های بین المللی، هم ایران و هم آلمان به دنبال گسترش همکاری ها با یکدیگر بوده اند. در واقع، روابط اقتصادی میان ایران و آلمان، سنتی بسیار دیریه است.

'فرانک والتر اشتاین مایر' وزیر امور خارجه آلمان نیز در راستای همین علاقه مشترک، در ماه فوریه (بهمن – اسفند 94) از رئیس جمهوری کشورمان دعوت کرده بود که به آلمان سفر کند.

معاون صدراعظم آلمان به اشپیگل گفته کمیسیون مشترک بازرگانی ایران و آلمان، برای نخستین بار پس از 15 سال، در طول سفر وی به تهران دوباره آغاز به کار خواهد کرد و برلین انتظار دارد که بتواند به توافق های مشخصی در زمینه همکاری های اقتصادی با ایران برسد.

در واقع، روابط ایران و آلمان، با گشایش سفارت ایران در برلین در سال 1885 آغاز شد و پس از جنگ جهانی دوم نیز با گشایش سه کنسولگری در آلمان غربی و افتتاح سفارت ایران در آلمان شرقی، وارد مرحله ای تازه شد.

از نظر اقتصادی، آلمان نه تنها همیشه یکی از صادرکنندگان فناوری به ایران بوده، بلکه یکی از واردکنندگان مهم از ایران نیز به حساب می آمده است. اوج روابط اقتصادی دو کشور در سال 2010 بود که حجم مبادلات آن به 4.7 میلیارد یورو رسید. در این سال، صادرات ایران به آلمان، به حدود یک میلیارد یورو بالغ شد. اما پس از آن و به دنبال تحریم های بین المللی، روابط اقتصادی تهران و برلین نیز بشدت سقوط کرد.حالا قرار بود روابط باز وارد ماه عسل شود اما به نظر می رسد برخی اظهار نظرهای عجولانه و غیر کارشناسی فرآیند دیپلماسی را تحت تاثیر قرار داده است.