نگاهی به توزیع نامناسب امکانات رفاهی و فرهنگی در تهران

حاشیه‌های ناامن پایتخت

توسعه فرهنگی در یک جامعه به معنای ارتقای سطح زندگی از همه جهات است. از طرفی نیاز به تفریح جزء نیازهای اساسی افراد در جامعه برشمرده می‌شود. بنابراین لازم است مسوولان دولتی یک جامعه به این نیاز شهروندان توجه داشته باشند و آن را جدی تلقی کنند.

  1. ۴ ماه،۲ هفته قبل
  2. ۰
1
نوآوران -

نیاز به توجه بیشتر فرهنگی در دهک های پایین اقتصادی  

رشد ناهمگون جمعیت و ساخت و سازهای بی رویه از گذشته تاکنون منجر به کمبود سرانه های آموزشی، فرهنگی، ورزشی و... در توابع پایتخت شده است. این در حالی است که حاشیه تهران شاهد آسیب های اجتماعی فراوانی است و این روند روز به روز در حال افزایش است. دکتر رحیمی در این خصوص معتقداست:‌دهک‌های پایین و تهی‌دست جامعه نیازمند توجه جدی هستند. این اقشار به دلیل درگیری تامین معاش این امکانت را از دولت مطالبه نمی‌کنند. علاوه بر این با پدیده مهاجرت و وجود پاره فرهنگ شاهد گروه های بزهکار در این مناطق هستیم. و طبیعتا پلیس،‌ساکنان همین مناطق و حتی شهروندان دیگر از وجود بزهکاری در این مناطق متضرر می‌شود. بنابراین لازم است توجه بیشتری از نظر فرهنگی به این مناطق شود. مددکاری اجتماعی یکی از مهم ترین راهکار‌های پیشگیری از افزایش بزهکاری است. علاوه بر این لازم است به کودکانی که در این مناطق زندگی می‌کنند آموزش های بیشتری داده شود و همچنین بستر مناسبی برای رشد فرهنگی آن ها فراهم کنیم. از آن‌جایی که مشکلات اقتصادی از مهم ترین شاخصه های این مناطق است باید توجه داشت که نگاه اقتصادی به زیربناهای فرهنگی نداشته باشیم. این مساله تحقق نمی‌یابد مگر با نگاه کلی و همه جانبه به مسائل جامعه. به عبارت دیگر لازم است در برنامه ریزی های فرهنگی و زیرساختی شهر به همه اقشار جامعه توجه یکسان شود و در برخی موارد توجه بیشتری به مناطق محروم داشته باشیم. به نظر من رفتار با توده های جامعه باید موضوعی مهم تلقی شده و بودجه های آموزشی در این خصوص به نهاد های اجرایی اختصاص داده شود.

 

رتبه‌بندی مناطق تهران براساس عامل فرهنگی-تفریحی

مطالعه مناطق شهر تهران با توجه به عامل اجتماعی نیز بیان می‌کند که از میان مناطق 22گانه پایتخت همچون عامل کالبدی-فضایی منطقه 6 تهران در گروه فراتوسعه‌یافته قرار می‌گیرد. مناطق 7،11،3و 12 نیز به عنوان مناطق توسعه‌یافته رو به بالا و منطقه یک به عنوان یک منطقه میان توسعه شناخته شده است. در این بررسی 50 درصد مناطق شهر تهران در گروهی قرار گرفته‌اند که حداقل سطح توسعه‌یافتگی را دارند. این گروه شامل مناطق 16،13،4،20،5،10،9،8،22،21 و 2 می‌شود. و در گروه محروم نیز مناطق 19،14،18، 15 و 17 قرار گرفته‌اند. نکته جالب آنکه بیشترین مناطق محروم یا دارای حداقل سطح توسعه در عامل اجتماعی خود را نشان می‌دهد که 16 منطقه را در خود جای داده است.

مناطق 22 گانه تهران برمبنای عامل فرهنگی-تفریحی تقسیم‌بندی می‌شوند. تنها منطقه محروم در این گروه منطقه 12 شناخته شده است. اما مناطق 5،4،1،15،3،2 و 6 در گروه مناطق فراتوسعه‌یافته از لحاظ شاخص‌های فرهنگی و تفریحی قرار دارند. همچنین مناطق 19،13،14،7،16،18 و 10 در گروه توسعه‌یافته رو به بالا، مناطق 21،8،11 و 20 در گروه میان توسعه‌ای و مناطق 17،9 و 22 دارای کمترین میزان توسعه‌یافتگی به لحاظ این عامل شناخته شده‌اند. علاوه بر بررسی انفرادی عامل‌های موثر در سنجش میزان توسعه‌یافتگی مناطق مختلف شهر، نتیجه کلی که براساس ترکیب چهار عامل رتبه‌بندی شده نشان می‌دهد پنج منطقه تهران توسعه‌یافته و برخوردار از 32 شاخص هستند اما 13 منطقه به لحاظ توسعه‌یافتگی و برخورداری از این عوامل، محروم و در سطح توسعه‌یافته حداقلی قرار دارند. به عبارت دیگر این نتایج نشان می‌دهد 23 درصد پایتخت‌نشینان به صورت اتفاقی و تامل‌برانگیز دقیقا در 23 درصد مساحت شهری تهران ساکن هستند و جزو پایتخت نشینان برخوردار از محدوده توسعه‌یافته شهر محسوب می‌شوند و مابقی جمعیت ساکن این کلان‌شهر در محدوده نیمه برخوردار و محروم با کمترین سطح توسعه‌یافتگی شهر سکونت دارند. براساس عوامل تلفیقی نیز منطقه6 تهران به عنوان تک‌منطقه فراتوسعه‌یافته معرفی شده است. مناطق 7،2،1 و 3 در گروه توسعه‌یافته رو به بالا و مناطق 13،4،5، و 11 در گروه نیمه برخوردار قرار گرفته‌اند. همچنین 13 منطقه شهری باقیمانده نیز در دو گروه محروم و دارای حداقل سطح توسعه‌یافتگی قرار دارند.