برای اولین بار در ایران

همکاری بچه های مهدکودک سلاله با خیریه «آل حسنی»

برای اولین بار در ایران بچه‌های یک مهدکودک در انجام یک کار خیر سهیم شدند و کارهای دستی خود را برای فروش گذاشتند تا سود فروش را به خانواد‌ه‌های بی سرپرست حومه شهرهای بزرگ بدهند. علاوه بر این نکت‌های که در این بین اهمیت داشت مشارکت آگاهانه بچه‌ها برای این کار و همکاری با خیریه «آل حسنی» بود.

  1. ۲ ماه،۴ هفته قبل
  2. ۰
همکاری بچه های مهدکودک سلاله با خیریه «آل حسنی»
نوآوران -

خیریه آل حسنی برای خانواده های بی بضاعت و نیازمند است که در حومه شهرهای بزرگ زندگی می کنند و هدف اصلی این خیریه این است که این خانواده ها در همان محدوده زندگی خودشان تامین شوند تا نیاز به مهاجرت های غیرفعالانه به شهرهای بزرگ نداشته باشند. تمرکز گرایی و پایتخت بودن تهران سبب شده تا موج مهاجرت از شهرهای کوچک و روستاها به آن زیاد باشد به طوریکه سازمان آمار اعلام کرده است که در فاصله سال های ۱۳۸۵ تا ۱۳۹۰ در مجموع رقمی معادل ۹۷۸ هزار و ۸۱۱ نفر به تهران مهاجرت کرده اند. اما این مهاجرت‌های بی رویه مسائل و مشکلات فراوانی را به وجود می آورد؛ مشکلات فرهنگی، اجتماعی، فقر اقتصادی، بیکاری، مشاغل کاذب، اعتیاد و صدها مشکل دیگر رهاورد مهاجرت و زندگی در حاشیه شهرهاست. البته فعالیت این خیریه تنها شامل تهران نمی شود و مشهد، اصفهان، شیراز و دیگر کلان شهرها را هم در بر می گیرد.

عسگریان، نماینده خیریه آل حسنی درباره فعالیت این خیریه به «نوآوران» می‌گوید: اولویت ما در این خیریه زنان بی‌سرپرست که حالا خودشان بدون هیچ پشتوانه‌ای سرپرست خانوار شده اند است. خیرین ما سعی می‌کنند از همه جهت این خانواده ها را تامین کنند که این کارها شامل تهیه سیسمونی، جهاز و حتی کارآفرینی برای این زنان می شود. گاهی هم وجوه نقد از طرف خیرین بنا به صلاح دید خیریه پرداخت می شود.

او درباره همکاری مهدکودک سلاله با این خیریه توضیح می‌دهد: حالا بچه ها هم دوست داشتند که به این خانواده های نیازمند کمک کنند و خودشان ترجیحا تصمیم گرفتند که فضا و وقتشان را به این کار اختصاص داده و هر فعالیت هنری که داشتند را برای کمک به خیریه انجام دادند. خانواده ها هم به دلخواه خودشان به کمک این خیریه آمدند تا سهمی در این کار داشته باشند.

او با اشاره به آگاهانه بودن این فعالیت از طرف بچه‌ها ادامه می‌دهد: ما به همراه مربیان مهد،‌ بچه ها را توجیه کردیم که فروش همه این غرفه ها به نفع خیریه آل حسنی است و برای همین اشتیاق بچه ها حتی بیشتر هم شد.

به گفته او عمده فعالیت‌هایی که در این خیریه انجام می‌شود مربوط به تهیه و فروش مواد غذایی توسط والدین بچه‌ها است. برای انجام این کار هم خودشان جایی را اجاره کرده‌اند تا بتوانند مواد غذایی مختلف را دور هم آماده کرده و سود فروشش را به خیریه بدهند. در این خیریه وسایل دست‌ساز بچه‌ها هم نقش موثری داشته است،‌ عسگریان در این‌باره می‌گوید: بچه ها هم کارهای دستی خودشان را درست کرده اند و در این خیریه به نفع نیازمندان می فروشند که بچه ها برای این کار اشتیاق زیادی داشتند و همه کاردستی‌هایشان را با کمک مربیان خودشان درست کردند.

 جدا از این مراسم هم خانم هایی در منطقه شمیرانات برای این خانواده های بی سرپرست و زنان سرپرست خانوار به صورت داوطلبانه کار می کنند وسود فروش موادی که درست می کنند به نفع خیریه است و علاوه بر تهیه مواد غذایی، کارهای دستی مثل رومیزی هم درست می‌کنند.

     بازی‌های خلاقانه بهترین ابراز برای تقویت یادگیری کودکان

یکی از بخش‌هایی از این نمایشگاه که توجه همه را به خود جلب می‌کند. غرفه بازی‌های بچه‌هاست. در این بخش بچه‌های مهد با ساده ترین وسایل بازی‌های هیجان انگیز و تعاملی می‌سازند که به گفته اسماعیل جمالی،‌متخصص بازی‌های کودکان هرکدام هدف خاصی را برای پرورش ذهنی و جسمی کودکان دنبال می‌کند. او در ادامه درباره فعالیت‌هایشان به «نوآوران» می‌گوید: تمرکز ما روی خلاقیت و تاکید بر استفاده از دور ریزهاست. ما با ساده ترین ابزار و حداقل وسایل به کار کردن شروع می‌کنیم. شما اگر وسایل بازی ما را نگاه کنید متوجه این مساله می‌شوید. برای مثال با چند برگ کاغذ بچه ها چیزی حدود 20 نوع بازی همین امروز انجام می دهند و این بازی ها بدون اینکه برگه ها پاره یا غیرقابل استفاده شوند انجام می‌شوند. یا با وسایل دورریز کاردستی‌های قابل استفاده حتی ساز موسیقی می‌سازند و در همه قسمت ها خلاقیت بچه ها بیشتر می شود، چون ما معتقد هستیم که ذهن بچه ها در این سن آماده پرورش و رشد است. علاوه بر این، اعتقاد ما در مشاوره این است که یکی از دلایل عمده افت تمرکز بچه ها که در مدارس هم شاهد آن هستیم تعداد زیاد اسباب بازی ها و اسباب بازی هایی است که معمولا جنبه آموزشی ندارند. در یان اسباب بازی‌ها طراحی خاصی برای آموزش انجام نشده است و فقط بحث زیباشناختی دارند. همین زیبایی شناختی آن‌ها هم است که خانواده ها و بچه ها را جذب می کند تا هزینه هنگفتی از آن‌ها گرفته ‌شود. اما باید گفت که این اسباب بازی‌ها از بعد آموزشی خالی هستند و نمی توان روی آن ها تاکید کرد. اما ما اعتقاد داریم که می شود با وسایل خیلی ساده وسایل بسیار سودمند و موثری را طراحی کنیم. برای مثال ما با یک توپ و دو متر کاموا چیزی حدود 60 بازی را طراحی کرده ایم. همه این ها برای این است که هم ذهن مربی خلاق شود هم اینکه به تدریج بتوانیم در خانواده‌ها تاثیرگذار باشیم که با همین وسایل معمولی هم می‌توانند بازی کنند و نیازی نیست هزینه زیاد برای خرید اسباب بازی کنند.

او در ادامه به نیاز کودکان به مشارکت خانواده در بازی‌ها اشاره کرده و می‌گوید: اما نکته دیگری که ما برای استفاده از این اسباب بازی‌ها مد نظر داریم این است که باعث می‌شود خانواده برای فرزند خود وقت بگذارد. در حال حاضر خانواده‌ها اسباب بازی‌هایی را برای فرزندشان تهیه می‌کنند که کودک را به تنهایی سرگرم کند. اما این مساله بچه را از بعد عاطفی ضعیف می‌کند. از نظر علمی هر بچه تنها روزی 60 دقیقه احتیاج دارد که با خودش تنها باشد. وقتی این زمان بیشتر شود از نظر عاطفی ضربه می‌خورد. اسباب بازی های ما عمدا نوعی طراحی می‌شوند که یک گرداننده بازی داشته باشد و بعد عاطفی را هم به این صورت پوشش می‌دهیم. یکی دیگر از جنبه‌هایی که در این بازی‌ها به آن تاکید داریم زیرساخت‌های آموزشی است. چون در بسیاری از مهدکودک‌ها بر دانش تاکید می‌کنند اما ما ابزار کسب دانش را برای کودک فراهم می‌کنیم. مثلا اعتماد به نفس،‌سرعت عمل،‌تمرکز را از طریق این بازی‌ها بالا می‌بریم تا بتواند به دنبال کسب دانش برود و در این مسیر موفق تر از بقیه باشد. اما اگر این‌ها را تقویت نکنیم و فقط اطلاعات به بچه‌ها بدهیم، اطلاعات از ذهن کودک پاک می‌شوند و ماندگاری ندارند. بنابراین مطلب در ذهن کودک نمی ماند. مجموعه این اهداف است که بچه ما را از طریق بنیه آموزشی تقویت می‌کند و مواد یادگیری را مربیان و مدارس به بچه‌ها می‌دهند.

جمالی با اشاره به توانایی کودکان برای فهمیدن قصد و نیت قلبی افراد،‌ جای گرفتن تفکر کار خیر کردن را در ذهن کودکان امری مثبت می‌داند اما برای آن شروطی هم قائل می‌شود: برای انجام کار خیر باید بگویم اگر ما بچه‌ها را با شکل اصولی و رها از تظاهرات و ظاهرسازی توجیه کنیم و خودمان خالصانه کار را انجام دهیم تاثیر خواهد گذاشت. اگر فرزندان خردسال رضایت،‌لبخند و شادابی برای انجام این کار را در چهره بزرگترها ببینند و بفهمند من با تمام وجود بدون توجه به خستگی یا اذیت شدن این کار را انجام می‌دهم، تاثیر مثبت خواهد گذاشت. اما اگر فقط ظاهرسازی باشد تاثیر مثبت ندارد که هیچ، تاثیر منفی هم دارد. بچه ها خیلی زودتر از من و شما این مسائل را متوجه می‌شوند. چون زبان نگاه را خیلی خوب بلد هستند و می‌شناسند و بنابراین اگر تظاهر کنیم تاثیری نخواهد داشت.