دکتر غلامعباس توسلی:

رسانه‌ها شجاعت گفتن درد مردم را ندارند

  1. ۲ ماه،۲ هفته قبل
  2. ۰
دکتر غلامعباس توسلی:
نوآوران -

دلایل بسیاری در کشور ایران وجود دارد که می توان به استناد آن‌ها به علل تیراژ پایین روزنامه ها و نخواندن روزنامه توسط مردم دست پیدا کرد.

 روزنامه به عنوان ناظران عمومی و چشمان مردم، نقشی پیشگیرانه و کنترلی در افراط و تفریط های سیستم اداری و حکومتی ایفا می کنند. در عین حالی که معیاری برای تحدید و کنترل محسوب می شود. یکی از معیارهای اندازه گیری سطح سواد و مطالعه یک جامعه تیراژ روزنامه های آن کشور است. در حد متعارف به ازای هر 10 میلیون جمعیت باید یک میلیون تیراژ روزنامه و مطبوعات باشد، بنابراین ژاپن باید چیزی در حدود 12 میلیون تیراژ داشته باشد، این در حالی است که ژاپن چیزی در حدود 70 میلیون تیراژ روزنامه دارد.

 آن‌جا البته روزنامه نگاران هم رسالت اصلی خود را فراموش نکرده اند و همانا، چشم، گوش و صدای مردم بودن است و همان ها هستند که نخست وزیر و وزیر را در هر خطایی به عذرخواهی عمومی از مردم وا می دارند.

بیش از 70 روزنامه سراسری داریم که به صورت روزانه چاپ و نشر می شوند، اما شمارگان همه آن‌ها معادل فقط 12 درصد پرتیراژترین روزنامه ژاپنی، یومیوری شیمبون است.

در ایران روزنامه بیرون می آید با 500 نسخه، روزی 500 نسخه در حالی که اگر بخواهیم(هرچند هم قیاس خوبی نیست) با کشورهای اروپایی مقایسه کنیم باز متوجه اهمیت روزنامه نگاری نزد مردم آن‌ها خواهیم شد. در مجموع می توان گفت ایران کمترین آمار مطالعه روزنامه در بین اکثر کشورها را داراست.

 در حالی که کشورهای چین، هند، ژاپن، آمریکا، آلمان، انگلیس، فرانسه، روسیه، برزیل و ایتالیا بیشترین شمارگان روزنامه را در دنیا دارند.

یکی از علل نشر پایین روزنامه ها و نخواندن آن‌ها توسط مردم را در این می بینم که مقالات و نوشته های جذاب و گیرایی نوشته نمی شود و اصولا اخباری که به مردم می دهند اخبار ناقصی است.

اگر بخواهیم نگاهی واقع بینانه به این مساله داشته باشیم متوجه خواهیم کشد که برخی روزنامه ها با خود سانسوری جرات یا شجاعت گفتن دردها و آلام مردم را ندارند و این یکی از مهمترین و تاثیر گذارترین عواملی است که نقش به سزایی در بالابرن مخاطبان و افزایش سطح تیراژ یک روزنامه را داشته باشد.

 فراموش نکنیم که میزان اقبال به جراید منتشر شده در کشور و در نگاه جامع تر، تعداد روزنامه خوانان ایرانی هم سال هاست، محملی برای نگرانی پژوهشگران و کنشگران اجتماعی و فرهنگی بوده است.

آمار متقن و دقیقی در این باره به‌خصوص برای سال های اخیر در دست نیست، به‌ویژه برای این یکی دو سال آخر که بر تنور داغ رسانه های مجازی و شبکه های اجتماعی هم حسابی دمیده شده است. اینترنت و ترویج شبکه های مجازی نیز یکی از عوامل کاهش نشر و عدم میل مخاطبان به روزنامه ها نیز هست.

 البته باید در مورد خطر سطحی خوانی و سطحی نگری که در دنباله وابستگی به دنیای مجازی است، هوشیار باشیم.

 رسانه های مجازی وقت زیادی را از انسان‌های ایرانی گرفته است و قشر دانشجو باید نسبت به این امر مهم هوشیار باشد وبا مدیریت خاص، تطبیق بین دنیای واقعی و مجازی را پیگیر باشند و از معایب و مزایای آن به نحو احسن استفاده به مطلوب بکنند.