لیگ فوتبال پرشین به وسیله جمعیت امام علی(ع) برگزار می‌شود

فوتبال بی حاشیه برای کودکان حاشیه ای

جمعیت امام علی(ع) یک سازمان امدادی مردم نهاد غیر سیاسی و غیر دولتی فعال در زمینه کاهش آسیب‌های اجتماعی است که از سال 1378به طور رسمی به عنوان یک سازمان مردم نهاد با هدف کاهش معضلات و آسیب‌های اجتماعی تاسیس شد.

  1. ۳ ماه قبل
  2. ۰
فوتبال بی حاشیه برای کودکان حاشیه ای
نوآوران -

 دانشجویان عضو این جمعیت به فعالیت های داوطلبانه اجتماعی و امدادی برای کمک به کودکان و زنان نیازمند در جامعه می پردازند. اعضای جمعیت در سال 1384 نخستین دفتر رسمی مردمی خود را در جنوب شهر تهران و در محله مولوی بازگشایی کردند. این جمعیت در حال حاضر هشت خانه ایرانی فعال در مناطق محروم شهر تهران در محله های مولوی، خاکسفید، دروازه غار (شوش)، فرحزاد، ورامین و شهر ری دارد. این جمعیت دو سال است که با هدف ایجاد انگیزه و امید درکودکان مناطق محروم اقدام به تشکیل تیم‌های فوتبال در استان‌های مختلف کرده اند.اقدامی که با استقبال کودکان مواجه بود و باعث شدتعدادی از آن‌ها که به سوادآموزی علاقه نداشتند،‌ به این بهانه به سوادآموزی و پیشرفت توجه نشان دهند.حتی فوتبالیست‌های نوجوان این لیگ استاندارد جدید اخلاقی در فوتبال را نشان دادند و سال پیش حتی یک درگیری هم در این مسابقات دیده نشد. همه هزینه های جمعیت و این لیگ فوتبال به وسیله خیرین و اسپانسرهای مردمی تامین می شود و مطمئنا کمک‌های مالی یکی از اولویت‌های این سازمان برای ادامه فعالیت است اما چیزی که بیش‌تر از نیاز مالی خواست موسسان آن است حمایت عاطفی و روحی مردم و مسوولان از بچه‌های مورد حمایت این جامعه است، چیزی که بیش از نیاز مالی می‌تواند آن‌ها را از بزه احتمالی و یا حتی مرگ در امان نگه دارد.

      لیگ پرشین

لیگ پرشین دومین سال خود را هم با وجود مشکلاتی که وجود دارد شروع کرده است. به گفته مرتضی کی‌منش از اعضای جمعیت امام علی(ع) فعالیت ورزشی بچه‌ها از سال 85 آغاز شده است که هر خانه ایرانی از آن سال یک تیم فوتبال تشکیل داد. البته کم کم ورزش‌های دیگری هم اضافه شد. تا جایی حتی در بعضی مناطق تیم راگبی و هاکی دختران هم تشکیل شده است. فوتبال هم از سال 85 با تیم پرشین فرحزاد اضافه شد. مسابقات کم کم جدی ترشد تل اینکه تابستان پارسال تا سوم مهر اولین دوره مسابقات لیگ پرشین با 18 تیم برگزار شد. امسال هم سال دوم این لیگ با 35 تیم و در سه رده نونهالان،‌ نوجوانان و جوانان برگزار می‌شود. او با اشاره به برنامه ای که چهارشنبه برگزار خواهد شد اضافه کرد: مسابقات فوتبال تا نوزدهم ادامه دارد. بازی‌ها هر روز از 6 بعدازظهر شروع شده و تا آخر شب ادامه دارد. در این مسابقات بچه‌ها از همه اقوام شرکت کرده اند و قرار است روز چهارشنبه به مناسبت یادبود کودکان قربانی جنگ بچه ها از هر قومی که هستند دور هم جمع شوند و در همان زمین فوتبال با روشن کردن شمع ادای احترام کنند.

      کمک های مالی به تنهایی کافی نیست

کی‌منش در ادامه با اشاره به مشکلات مالی این جمعیت می‌گوید: یک مساله خیلی مهم این است که این لیگ حدودا 300 تا 400 میلیون هزینه دارد که هنوز هم این هزینه ها جور نشده است.در حالی که مسئولان می توانند 3هزار لیگ فوتبال در مناطق حاشیه ای برگزار کنند که به هر استان 80 لیگ می‌رسد. بچه های ما به خاطر برگزاری این لیگ ازآسیب‌های اجتماعی محفوظ می‌مانند. ما موارد زیادی را داشتیم که به همین علت به شدت علاقه‌مند به ادامه تحصیل شدند. فوتبالیستی که دست کم 500 نفر تشویقش می‌کنند در دام آسیب‌های اجتماعی گرفتار نمی‌شود . در صورتی که قبل از آن موقعیت اگر با دفتر و کتاب دنبالش راه می‌افتادی فرار می‌کرد و خود را با تحصیل به خاطر مدل زندگی‌اش بیگانه می‌دانست. یکی از بچه های ما بعد از برگزاری لیگ تصمیم گرفت تحصیلاتش را ادامه دهد و توانست در یک سال سه تا چهار پایه را با هم بخواند،‌ به دنبال تقویت زبان انگلیسی خود هم است و باشگاه هم می‌رود. همه این‌ها به خاطر حضور او در این لیگ است. بچه ها به خاطر تشویق مردم و حضور بعضی چهره‌های شناخته شده روحیه می‌گیرند و از فضایی که قبلا در آن حضور داشته اند فاصله می‌گیرند. با همه این‌ها هیچ ارگانی مسابقات ما را حمایت نکرد. این در صورتی است که ما به تمام ارگان‌ها مراجعه کردیم و فقط گفتیم یک زمین فوتبال رایگان یا جای خواب رایگان برای این بچه‌ها بدهند. اما نه زمین و نه جای خواب رایگان در اختیار ما قرار داده نشد. ما 20 میلیون تومان برای زمین پول دادیم در صورتی که می‌توانستیم این هزینه را برای اضافه کردن به جوایز بچه‌ها یا امکانات دیگرشان صرف کنیم. مرتضی کی‌منش با اعتراض به حمایت‌های کم مسوولان و چهره‌های شناخته شده جامعه ادامه می‌دهد: اعتقاد ما در جمعیت این است که تا زمانی که هر شهروند ایرانی این رسالت را برای خود احساس نکند که در طول زندگی اقلا موظف است ناجی یک انسان باشد، هرگز اتفاق مثبتی برای جامعه ما نخواهد افتاد و بیشتر از پیش شاهد اخباری مثل فوت نوزادان به علت اعتیاد هستیم. شاهد کشته شدن یک کودک کار در محل کارش خواهیم بود. این را حتما باید بگویم که منظور ما از نجات به هیچ وجه فقط کمک مالی نیست. حمایت عاطفی خیلی بیشتر از حمایت‌های مالی می‌تواند برای بچه‌ها موثر باشد چون تغییری که زندگی در مناطق پرخطر و حاشیه‌ای برای بچه‌ها ایجاد می‌کند به هیچ وجه با پول قابل جبران نیست. در کشور ما فقط کمک های مالی به این بچه‌ها می‌شود در صورتی که یک آغوش،‌ توجه و تربیت این بچه‌ها خیلی ضروری است و این چیزی است که معمولا خیرین به آن توجه نمی‌کنند. نوجوانی که در شرایط سخت بزرگ شده نیاز به یک راهنما دارد. باید از نظر عاطفی حمایت شود،‌در حالی که این کمک های مالی به جای کار خیرآثار نامطلوب مددکاری برجا می‌گذارد. گاهی ما بچه معصومی که آماده ا‌ست استعدادش شکوفا شود را با دادن پول از رشد بازمی‌داریم. در صورتی که این بچه همیشه در این سن نمی‌ماند و وقتی بزرگ شود دیگر از این ترحم ها خبری نیست. حتی همین افرادی که او را به این صورت تربیت کرده اند به بیکاری او اعتراض می‌کنند. غافل از اینکه جامعه درمناطق حاشیه‌ای خودش جوانان را مریض می‌کند. ما اعتقاد داریم که حضور لازمه تغییر است. یکی از شکایت‌هایی که به جامعه هنری و ورزشی خودمان داریم این است که چرا این ها به بچه‌های ما سر نمی‌زنند؟ بارها و بارها ما این افراد را دعوت می‌کنیم اما پاسخی نمی‌دهند. ما نیازی به پول این افراد نداریم و تنها حضورشان می‌تواند برای بچه‌های ما موثر باشد. ما می‌دانیم که پول بدون شناخت دادن باعث فساد می‌شود و اگر پول را بدون فکر بدهیم به گسترش آسیب‌های اجتماعی کمک کرده‌ایم . در قرآن آمده که هرکس یک نفر را نجات دهد جامعه را نجات داده است. این یک رابطه نظیر به نظیر است.

      جمعیت امام علی(ع) از ابتدا تا کنون

کی‌منش درباره تشکیل این جمعیت می‌گوید: این جمعیت از ابتدا متشکل از 6 نفر بود که از سال 78 کارشان را به صورت غیررسمی شروع کردند و تا سال 79جمعیت رسمی شد. اعضا کارشان را از بیمارستان علی‌اصغر و بچه های سرطانی شروع کردند. هیچ بودجه‌ای هم نداشتند و کار به معنای واقعی دانشجویی شروع شد. کم‌کم خانواده‌های محروم دیگری هم شناسایی شدند. کار گسترش پیدا کرد تا جایی که در حال حاضر جمعیت بیش از 30 مرکز در سراسر کشور در محلات پرخطر داریم. این مراکز به نام خانه‌های ایرانی تشکیل شده اند. در این مراکز آموزش درسی و هنری و ورزشی برای بچه ها داریم. هر خانه حدود 50 تا 100 کودک را مورد پوشش قرار داده و در کشور نزدیک به 3 هزار کودک و نوجوان را تحت پوشش خود قرار داده ایم. بچه‌های تحت پوشش این انجمن کسانی هستند که کارت هویت ندارند یا در مناطق پرخطر زندگی می‌کنند و اکثر این بچه‌ها «نان‌آوران کوچک خانواده» هستند. اعضای انجمن داوطلب هستند و شغل هیچ کدام از ما این نیست . علاوه بر این لیگ ما حدود 20 برنامه هم داریم که در ایام خاص مذهبی و ملی برگزار می‌شود. مثلا در محرم برای آزادی بچه های اعدامی برنامه داریم. یا زمان سال تحویل برنامه‌ای داریم که در آن یک سفره هفت سین برای بچه‌هایی می‌اندازیم که اصلا با سال تحویل هیچ آشنایی ندارند و همه این مراسم‌ها با کمک های مردم و تلاش بچه‌های جمعیت برگزار می‌شود.