کسی پاسخگوی آتش زدن محل سکونت کودکان کپرنشین نیست

کودکان کار؛ از خانواده رانده از جامعه مانده

خبر آتش زدن کپرهای کودکان کار در بیابان های اطراف شهر قدس در خبرگزاری ها و شبکه های اجتماعی و حتی رسانه های خارج از کشور در حالی منتشر شد که گویا این فشارها و به زعم مسئولین "جمع آوری" ها بار اول نیست که رخ می دهد و به گفته یکی از اعضای جمعیت خیریه امام علی در طول 10سال گذشته هفت یا هشت بار این کودکان و ساکنین بیابان مورد تهدید و ارعاب دستگاه های ذیربط بوده اند. برای روشن‌تر شدن موضوع به سراغ یکی از اعضای جمعیت خیریه که در جریان کامل اوضاع زندگی این ساکنین و حوادث رخ داده است رفتیم که در ادامه خواهید خواند.

  1. ۲ هفته،۴ روز قبل
  2. ۰
کپرنشین
نوآوران -

البته بعد از شنیدن شرح ماجرای آتش زدن محل سکونت کودکان کار در بیابان های اطراف شهر قدس سعی کردیم با دفتر معاونت سیاسی ، روابط عمومی فرمانداری شهر قدس و بهزیستی استان تهران تماس بگیریم که صحت و سقم ماجرای آتش زدن و احیانا پیگیری های که شاید انجام شده باشد را از زبان خودشان بشنویم که متاسفانه با عدم پاسخگویی آن ها روبرو شدیم و هرکدام از مسئولین با اظهار بی اطلاعی نسبت به موضوع و ارجاع به دیگران سکوت معناداری کردند.ایلیا رابط یکی از اعضای جمعیت خیریه امام علی(ع) در این خصوص گفت‌وگویی با خبرنگار ماداشت.

      برخی از مسئولین مدعی هستند که این ساکنین مهاجران پاکستانی و افغانستانی هستند؟

این جمعیتی که به تازگی کپرهایشان آتش زده شده ایرانی هستند. اکثرا بلوچ هستند و یا از گرگان و گنبدکاووس، شهرهای اطراف یا مستقیما از خود بلوچستان به این بیابان مهاجرت کرده اند. که در میان آن ها هم افراد شناسنامه دار پیدا می شود و هم بی شناسنامه اما همه کسانی هستند که به علت اینکه خانواده هزینه بیمارستان را نداشته شناسنامه ندارند و هر کدام از اعضای خانواده در جایی به دنیا آمده اند. اکثرا هم کودک تنها هستند که خانواده هایشان یا به علت فقر یا از ترس تهدیدها و ارعاب های ایجاد شده فرار کردند و کودکان بی سرپرست این جا مانده اند.

      همه این افراد زیرچادر زندگی می‌کنند؟

بله در این اطراف چندین گروه وجود دارند که همه زیر چادر و کپر زندگی می کنند و هیچ امکاناتی ندارند. هر کس با تکه ای چوب چادری برپا می کند و چیزی به عنوان فرش کف آن پهن است که می شود خانه و محل زندگی شان. در طول روز هم برای کارهایی چون ساززدن و آواز خواندن یا گدایی به تهران می آیند و شب ها به بیابان بر می گردند.

   این افراد چند سال است که در این بیابان ها زندگی می کنند؟در این سال ها کسی به وضع آن ها رسیدگی نکرده؟

حدود بیست سال که این گروه ها در این جا زندگی می کنند و سالی یک بار یکی از نهادها و ارگان ها آن ها را تحت فشار و تهدید می گذارند برای فراری دادن یا جمع آوری از این محل، به گفته خود اهالی در10 سال گذشته حدود هفت یا هشت بار از این دست اقدامات رخ داده است.

      شما مطلع هستید که چه کسانی اقدام به آتش زدن کپرها می کنند؟

بر اساس اطلاعاتی که در فرمانداری به ما داده اند این است که آتش زدن کپرها مصوبه شورای تامین استان تهران است.

   کمی بیشتر از وضعیت زندگی این کودکان بگویید.

همانطور که گفتم آن ها زیر چادر زندگی می کنند، ما حدود یک سال و نیم است که آن‌ها را تحت پوشش داریم و برای آن ها کلاس‌های آموزشی دایر کرده ایم. گاهی زیرچادر درس می‌دهیم گاهی هم که هوا خوب باشد در فضای باز و آزاد. آن ها حتی حمام ندارند. هر دو هفته یک بار آن ها را برای حمام به سطح شهر می بریم که اردوی حمام نام دارد. حتی همین روزها بعد از آتش زدن کپرهایشان صبح فردای آن روز کودکان به ما یادآوری می کردند و می گفتند عمو/خاله اردوی حمام یادتان نرود. بعد از آتش زدن کپرها بچه ها به حال خیلی بدی افتاده بودند. ‌این کودکان خیلی وضعیت بدی دارند، آن‌ها توسط خانواده‌هایشان رها شده اند. گرمازدگی و استرس تهدید و حمله بسیار به آن‌ها آسیب رساندتا جایی که روز بعد یکی از بچه ها به حالت تشنج افتاد.

      چه نهادهایی در جریان این وضعیت هستند؟ آیا اقداماتی برای آن ها انجام شده؟

هم بهزیستی کشور، هم استانداری تهران، هم فرمانداری از این موضوع مطلع هستند. ما حتی از طریق مدیر کل استانداری هم به این موضوع رسیدگی کردیم اما افاقه ای نکرد و برای همین ماتصمیم گرفتیم از مسئولین و شهروندان به طور عمومی برای کمک به بچه ها دعوت کنیم. هرچند آن ها مدام می گویند رسیدگی می کنند اما در اصل کاری نمی کنند. وقتی کپرها آتش زده شد ما دوباره به این نهادها مراجعه کردیم اما نتیجه ای نگرفتیم تا این که خبر آتش زدن رسانه‌ای شد و بعد از آن بود که حتی از دفتر ریاست جمهوری هم با جمعیت تماس گرفتند و قول پیگیری دادند.


خبرنگار: آسو جواهری

نوشتارهای مرتبط

تازه های آسیب های اجتماعی