عدم اعتماد به نفس علت اصلی عکس سلفی

مبتلا به سلفیتیس هستیم یا خیر؟

اخیرا انجمن روان پزشکی امریکا اشتیاق به سلفی گرفتن بیش از حد را نوعی اختلال شناسایی کرده و به آن نام سلفیتیس داده و تعریفی برای آن ارائه کرده است:«‌میل وسواسی- اجباری برای گرفتن عکس از خود و ارسال و به اشتراک گذاشتن آن در لحظه تا کمبود عزت نفس و شکاف برآمده از نبود صمیمیت را جبران نماید و آن را در سه سطح رده بندی کرده است.

  1. ۲ هفته،۱ روز قبل
  2. ۰
سلفی
نوآوران -

. لب مرزی، حاد و مزمن، یعنی اگر روزی سه عکس سلفی از خود می گیرید اما آنها را در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک نمی‌گذارید، در رده‌ سلفیتیس لب مرزی قرار دارید، اگر روزی سه عکس از خودتان را به این شبکه‌ها ارسال  می‌کنید، دچار سلفیتیس حاد هستید و در نهایت اگر اشتیاق غیر قابل کنترلی برای گرفتن روزانه شش عکس از خود و ارسال آن‌ها را دارید شما دچار سلفیتیس مزمن هستید.

برای بررسی این اختلال با دکتر سمیرا یزدانی نژاد روانپزشک گفت و گویی داشتیم که در ادامه خواهد آمد.

دکتر یزدانی نژاد در گفت و گویی که با نوآوران داشت گفت که اطلاق واژه بیماری به این پدیده درست نیست به علت این که انجمن روان پزشکی امریکا هنوز آن را  به عنوان یک بیماری وارد کتاب های درسی تعریف و وارد نکرده است. او می گوید:« سلفیتیس هنوز یک بیماری نیست و انجمن روان پزشکی آن را به عنوان یک هشدار و علامت تعریف کرده که کسانی که مبتلا به آن هستند بتوانند خود را بشناسند. علائمی که برای سلفیتیس مطرح شده بیشتر فرد را وارد دسته بندی و تقسیم بندی اختلال شخصیت خودشیفته قرار می دهد.» دکتر یزدانی نژاد ویژگی های آن را این گونه بیان می کند: «سلفیتیس این گونه نیست که هر کسی که از خودش سلفی بگیرد و در شبکه های اجتماعی منتشر کند را مبتلا به این اختلال دانست، این اختلال ویژگی ها و شاخصه هایی دارد. برای مثال اگر گرفتن عکس از حد مجاز بیشتر شود، این که تبدیل به دغدغه برای گرفتن عکس شود یا این که فرد همیشه دچار درگیری با این قضیه باشد که مداوم باید عکسی از خود در شبکه‌ها منتشر کند را می توان به عنوان علامت هشدار در نظر گرفت. نکته این جاست که گرفتن سلفی در مکان ها و زمان های خاصی به هیچ عنوان اختلال سلفیتیس نیست. زمانی می توان این گونه عکس گرفتن ها را اختلال نامید که زمانی که مثلا روی عملکرد فرد تاثیر منفی بگذارد یا فرد اصرار به عکاسی درمکان ها و موقعیت‌هایی که حتی امکان عکاسی نداشته باشد یا به سختی امکان پذیر است را داشته باشد یا این که مثلا روزی چهار و پنج عدد عکس در شبکه ها هم خوان و آپدیت کند. در این صورت است که می شود به آن نام اختلال سلفیتیس داد. یزدانی نژاد در پاسخ به سوال خبرنگار ما که این اختلال بیشتر در چه افرادی بروز می کند اظهار داشت :« به طور معمول اختلال سلفیتیس در شخصیت های خودشیفته بروز می کند. از ویژگی های یک شخصیت خود شیفته داشتن اعتماد به نفس پایین است، خودشیفته فردی است که به صورت جبرانی کارها و اعمالی انجام می دهد که کاهش اعتماد به نفس خود را جبران کند یا به طور مداوم دست به تحقیر دیگران می زند، در روابط اجتماعی دچار خود بزرگ بینی هستند اما نکته این است که این رفتارها در اصل پوششی است برای پنهان کردن عدم اعتماد بنفسی که فرد به آن مبتلا است و همین پدیده سلفیتیس دقیقا چنین پوششی است، یعنی این که فردی که به طور مداوم در حال سلفی گرفتن است از اعتماد به نفس پایین رنج می برد و به همین دلیل سعی دارد با دیدن خود و به اشتراک گذاشتن عکس ها و تایید زیبایی از طرف دیگران حس مثبتی را نسبت به خود ایجاد کند، چون فرد یک جایی در ناخودآگاهش احساس می کند که از وجود و شخصیت یا ظاهرش راضی نیست و این به اشتراک گذاشتن با دیگران روشی برای چک کردن این موضوع است که آیا مورد تایید دیگران است یا خیر.»

دکتر یزدانی نژاد معتقد است که مواجه با افرادی که دچار سلفیتیس هستند باید با احتیاط صورت گیرد‌:« نکته‌ای که وجود دارد این است که این اختلال در ناخودآگاه ترین قسمت ذهن فرد قرار دارد و نمی توان  به راحتی آن را به فرد اطلاع داد و نباید به طور مستقیم به مبتلایان انگ زد چون موجب گارگرفتن و مقابله فرد مبتلا خواهد شد. چون این اختلال در ناخوداگاه فرد قرار  دارد و به احتمال بسیار فرد اصلا از وجود آن آگاه نیست باید قدم به قدم و‌ آهسته با نشان دادن علائم و نشانه ها او را وجود اختلال آگاه کرد. از آنجایی که این اختلال یک علامت های خاصی دارد و با این علائم و شاخصه ها شناخته می شود مطالعه و دیدن مطالب آگاهی بخش در این مورد می تواند بهترین کمک باشد. وقتی فرد با این مشخصات آگاهی دهنده آشنا می‌شود می تواند دست به ارزیابی بزند و آن زمان است که اقدامات درمانی را می توان آغاز کرد، بهترین راه درمان هم در مواردی مثل سلفیتیس درمان و مشاوره در یک محیط امن حتی بدون نیاز به دارو است، صحبت با درمانگر و مواجهه شدن با لایه های درونی شخصیت و تلاش برای بهبود بخشیدن به نواقص و یا پذیرش بهترین درمان است.


خبرنگار: آسو جواهری

 درمان است.»


نوشتارهای مرتبط

تازه های آسیب های اجتماعی