درباب پنهان کردن آمار و داده‌های اجتماعی

اعلام آمار آسیب‌های اجتماعی« اتفاقا» درد را دوا می‌کند

به نظر می رسد مسئولان و روسای ارگان های کشور رویه ای را نسبت به آمارهای اجتماعی کشور در پیش گرفته اند و آن هم اعلام نکردن آن و در اختیار پژوهشگران و عموم قرار ندادن است.

  1. ۵ روز،۴ ساعت قبل
  2. ۰
آسیب
نوآوران -

با این استدلال که اعلام این آمارها به ویژه در حوزه آسیب های اجتماعی فایده ای ندارد. این گونه برخورد با آسیب‌های اجتماعی شاید بدعتی جدید باشه که این بار قرار است به جای رسیدگی نکردن به مسائل اجتماعی و آسیب ها، آن را به طور ناگهانی و با پاک کردن صورت مساله حل کنند. روشن نیست که چگونه انتشار آمار و در دسترس پژوهشگران قرار دادن یا مردم را در جریان روند مسائل اجتماعی گذاشتن چگونه می تواند منجر به آسیب بیشتر شود؟ دکتر حسن حسینی جامعه شناس و مدرس دانشگاه در این باره معتقد است :« حل ناشدگی مسائل و آسیب‌های اجتماعی در ایران شاید یک دلیل آن ناشی از پنهان کاری مراکزی باشد که موظفند اطلاعات را در دسترس موسسات دانشگاهی و پژوهشگران قرار دهند اما چون این آمارها را پنهان می کنند زمینه برای مطالعه و بررسی آن فراهم نمی شود. البته از سوی دیگر چون سیستم های بایگانی مناسبی هم در ثبت و ضبط این اطلاعات در طی سالیان طولانی در ایران نداشته ایم هم این آمارها یا اگر پژوهش هایی در مورد این آمارها انجام شده باشد دیگر در دسترس نیست.»دکتر حسینی نتیجه این عدم دستیابی به آمارها را ضعف در تحلیل و تحقیق می داند. به زعم این جامعه شناس:« امکان دستیابی به یک تحلیل درست و برداشت درست از یک پدیده خاص مثل طلاق یا روسپیگری یا اعتیاد نیاز به آمار دارد و تا وقتی این آمار و داده ها اعلام نشود  طبیعی است نباید انتظار انجام کار پژوهشی و علمی درست را داشت. با نبود تحلیل درست روشن است که تصمیمات مجریان هم بر اساس درستی نخواهد بود و به اصطلاح مبتنی بر باد هوا می شود. نکته این جاست که سیاستگذاری و برنامه ریزی برای مسائل اجتماعی و اقتصادی بایستی مبتنی بر تحقیقات باشد که آن تحقیقات هم باید مبتنی بر یک داده ها و آمارهای درست باید باشد. استدلالی که مجریان دارند تصور می کنند که با اعلام آمار آسیب های اجتماعی اشاعه پیدا می کند. مساله این است که این ها واقعیت موجود جامعه ما است دیگر چرا باید آن را پنهان کنیم، حداقل کاری که می توانیم بکنیم این است که آن را در دسترس پژوهشگران قرار دهیم. برای مثال در مورد روسپیگری اگر ما آمار و اطلاعات را در اختیار پژوهشگران قرار دهیم امکان کار پژوهشی را برای آن ها فراهم می کنیم. پژوهشگران می توانند با قربانیان و کارشناسان گفت و گو کنند و به سویه های عمیق مساله برسند».

این جامعه شناس مثالی از وقایع رخ داده در روزهای اخیر می زند و می گوید :« مثلا اگر در اعلام سرقت ها، جرایم و خلاف های یقه سفیدها، مشکلات اجتماعی دیگر و ... آمار را ارائه بدهند از یک سو می‌شود یک کار خبری اساسی و عمیق در این مورد ارائه داد و از سوی دیگر این اطلاعات هم برای جامعه شناسان و روان شناسان با فهمیدن این مسائل می توانند زمینه را برای آسیب شناسی آن پدیده و بحران فراهم کنند، بدون شک پنهان کاری فقط می تواند منجر به ادامه وقوع و تکرار این پدیده ها شود و اعلام آن نه تنها به اشاعه آن دامن نمی زند بلکه حتی می‌تواند در کنترل و درمان آن موثر باشد».

نکته ای که دکتر حسینی در پایان اعلام می‌کند این است که درکشورهایی که دارای رتبه بالای سلامت اجتماعی هستند، مهمترین علت آن شفاف بودن و آزاد بودن رسانه ها و خبرنگارها هستند که بدون محدودیت بتوانند به رسالت آگاهی بخشی خود عمل کنند. چرا که این خبرنگارها هستند که با هوش و نکته بینی خود می توانند موضوعات مغفول مانده را برجسته کنند.


خبرنگار: آسو جواهری

نوشتارهای مرتبط

تازه های آسیب های اجتماعی