پایان کار ورزش برای کسب سهمیه المپیک

63 سرباز برای فتح ریو

21 تیرماه، آخرین فرصت ورزش دنیا و به تبع آن ورزش ایران برای اضافه کردن مسافران ریو بود و با عبور از این تاریخ، پرونده کسب سهمیه المپیک در فاصله 25 روز تا آغاز بازی‌های المپیک بسته شد.

  1. ۴ ماه،۳ هفته قبل
  2. ۰
63سرباز برای فتح یورو
نوآوران -

آزاده پیراکوه: پرونده‌ای که نام 63 ورزشکار برای ایران در آن ثبت شد؛ 63 نفری که حکم سرباز ایران را در ریو دارند و جمع کردن کاروان ایران با این تعداد سرباز باعث شده تا پیش از المپیک، ورزش کشور از نظر تعداد نفرات اعزامی رکورد بزند؛ اتفاقی که از نگاه مسوولان ورزش یک موفقیت به حساب می‌آید و نشانه‌ای است برای حرکت رو به جلوی ورزش. عبور از روز 21 تیرماه در تقویم، بهانه خوبی است برای نگاه به شرایط کاروان ایران از نظر کسب سهمیه و ورق زدن برگ‌های مربوط به دوره‌های قبل و یافتن پاسخی برای این پرسش که آیا ورزش ایران در این برهه زمانی رشد داشته است ؟ و آیا باید به بزرگ‌تر شدن کاروان ایران بالید یا اینکه الان زمان این است که در مسیر المپیک بیشتر به مدال فکر کرد تا کسب سهمیه المپیک.

از مونترال تا ریو

ورزش ایران از 1948 لندن تا به امروز، در 15 دوره المپیک شرکت کرده که به فراخور شرایط سیاسی و اجتماعی کشور و البته سطح فنی رشته‌های مختلف، تعداد نفرات اعزامی، زیاد و کم شده است که از این 15 دوره تا بازی‌های 1996 آتلانتا، حضور در المپیک، نیاز به کسب سهمیه نداشته و هر کشور اگر دستش به جیبش می‌رسیده، می‌توانسته هر تعداد ورزشکار را در هر رشته‌ای که می‌خواهد اعزام کند. به همین خاطر است که در تاریخ ورزش می‌بینیم کاروان ایران در المپیک 1976 مونترال با 88 ورزشکار راهی کانادا شده است، چراکه در آن زمان گفته شده، هر کشوری به تناسب شرایط مالی می‌تواند ورزشکار اعزام کند. به همین خاطر است که اگر می‌خواهیم تعداد نفرات کاروان را مقایسه و نتیجه این مقایسه را معیاری برای ارزیابی قرار دهیم باید از 1996به بعد را در نظر بگیریم که رشته‌ها با مانعی به نام کمیته بین‌المللی المپیک و فدراسیون‌های جهانی و محدودیت‌های آنها مواجه شدند؛ زمانی که گرفتن سهمیه المپیک اجباری شد و از آن تاریخ به بعد است که کاروان ایران در 5 دوره المپیک شرکت کرده و ریو، ششمین المپیک پیش روی ورزش به حساب می‌آید که در این شش دوره، کاروان اعزامی به ریو، ورزشکاران بیشتری را در خود جای داده است. چراکه برای 1996 آتلانتا، 19 نفر؛ برای 2000 سیدنی، 35 نفر؛ برای 2004 آتن، 38 نفر؛ 2008 پکن، 55 نفر و در نهایت برای المپیک 2012 لندن، 54 نفر کاروان ایران را تشکیل می‌دادند که اگر سهمیه نفر را در نظر بگیریم، کاروان 63 نفره ایران برای المپیک 2016 ریو، بزرگترین کاروانی است که راهی المپیک می‌شود.

نزول 4 رشته

63، عددی است که امروز مسوولان ورزش کشور را خوشحال کرده اما واقعیت این است که همانقدر که باید از افزایش تعداد نفرات خوشحال بود، باید به این نکته هم توجه کرد که چرا در بعضی رشته‌های انفرادی، سهمیه‌های کمتری کسب شده‌ است و آیا حالا که 63 نشانه‌ای برای موفقیت است، رسیدن 4 سهمیه بوکس به یک سهمیه، سندی برای روند نزولی این رشته به حساب می‌آید یا اینکه قرار است کم شدن این عددها را به حساب تقدیر گذاشت؟ به هر حال مسوولان کمیته ملی‌المپیک در بررسی‌های درون سازمانی، پیش بینی کرده بودند کاروان ایران با 67 نفر راهی المپیک شود که این تعداد به 63 نفر رسیده است. پس نباید منکر این موضوع شد که برخی رشته‌ها آنطور که باید، حرکت نکرده‌اند و در فرصتی مناسب باید پاسخ بدهند به کوتاهی‌هایی که کرده‌اند.

رضایت از مدال یا سهمیه؟

و سوال بعدی که دو پاسخ بین اهالی ورزش برایش وجود دارد، این است که برای ورزشی که قرار است شانزدهمین دوره حضورش در المپیک را تجربه کند، کسب سهمیه باید اهمیت داشته باشد، یا تعداد مدال‌؟ با وجود اینکه این سوال سال‌هاست بین مدیران ورزش مطرح است و هر کدام به فراخور پاسخی که برایش دارند، سیاست‌های کاری‌شان در وزارت ورزش یا کمیته ملی المپیک را تعریف می‌کنند؛ هنوز هم پاسخ شفاف و روشنی برایش وجود ندارد. به هر حال چیزی که از حال و هوای این روزهای کاروان بر می‌آید این است که افزایش سهمیه در رشته‌های گروه دو (بر اساس تقسیم بندی که در کمیته ملی المپیک برای تامین اعتبار فدراسیون‌ها وجود دارد) جزو برنامه بوده و حفظ یا حتی افزایش میزان مدال آوری در رشته‌های مدال آور هم برنامه اصلی کمیته ملی المپیک به حساب می‌آید. ضمن اینکه اگر یک رشته به گروه مدال آور (مثل تیراندازی)، اضافه شود، یعنی اینکه ورزش موفق بوده است. پس تا اینجای راه، درصدی از کار طی شده و در زمینه کسب سهمیه، جز چهار رشته وزنه‌برداری، قایقرانی، تیر و کمان و بوکس که سهمیه‌های کمتری گرفته‌اند و نیاز به بررسی دارند، بقیه موفق بوده‌اند. حالا باید منتظر ماند و دید، بخش اصلی کار که حضور در آوردگاه المپیک است، چه نتیجه‌ای برای ورزش در پی دارد؟