تربت حیدریه؛ جامائیکای ایران

حسن تفتیان با صعود به مرحله نیمه نهایی المپیک در رشته دو و میدانی افتخار بزرگی نصیب کشورمان کرد

  1. ۳ ماه،۳ هفته قبل
  2. ۰
تربت حیدریه؛ جامائیکای ایران
نوآوران -

 فارغ از هر نتیجه ای که او روز گذشته در این مرحله و برابر رقبای کاملا حرفه ای اش کسب کرد مسلما کارش ستودنی است. آن هم در شرایطی که دوی 100 متر در مملکت ما تاریخچه پرافتخاری ندارد و این تازه اول راه این رشته با یکه تازی تفتیان محسوب می شود. دو و میدانی در کشورمان پر از رنج است و نداری و نادیده انگاری و تفتیان فارغ از تمام ناملایمات کاری کرد کارستان. برای اینکه به بزرگی کار بادپای ایرانی پی ببریم کافی است بخشی از تاریخچه کوتاه این رشته در ایران را دنبال کنیم.

شش دهه قبل وهاب شاهخوره از خرمشهر، اولین کسی بود که زیر یازده ثانیه دوید، بدون کتانی میخی! رکورد ملی تندباد پابرهنه 17 سال دوام آورد تا بالاخره عزیز کریمآبادی از بندرانزلی آن را موفق شد بشکند. پس از انقلاب «نورمحمد آنه قرهجه» و سپس عبدالصادق گرگانی؛ هر دو از ترکمن صحرا دیگر کسانی بودند که در این رشته نامی بالاتر از دیگر رقبا برای خود دست و پا کردند اما از مدعیان غلبه بر باد هرچه اینترنت را بگردید، یک عکس نیز از این سریعترین مردان کشورمان نمییابید. پس از آنها عبدالغفار سقر آمد، در میدان اسبدوانی آق قلا تمرین میکرد. پاهایش که به پیست استاندارد بوداپست رسید، رکورد ایران را زد تا نشان دهد در صورت توجه می توانست تنه به تنه  رقبایش بزند. بعد از او نیز نوبت به یوسف دهمیری بود که مطلقا امکاناتی نداشت، سریعترین مرد ایران از روستای دهمیر شهرستان بمپور که نام او هم در تاریخ دوو میدانی ایران قرار گرفته و حالا جای مربیگری و استعدادیابی در بلوچستان، بقال شده!

شاید اکنون معنی برخی جمله ها را بتوان راحت تر درک کرد، وقتی که پشت وانتها به درستی نوشتهاند: «دویدن سهم کسانی است که...»

و در آخر این صفحه تاریخچه غمانگیز حسن تفتیان قرار دارد؛ بادپای دیگر کشورمان برای تمرینات، خودش شلنگ آب را میگرفت روی پیست خاکی تربت حیدریه، از همانجا رسیده به جمع دوندگان تنومند آمریکایی و آفریقایی تبار که یادآور قهرمانان پرورش اندام هستند و سالها برای این رشته با امکانات و مربیان صاحب سبک به تمرین و رقابت پرداخته اند.

اما حسن تفتیان نیز انگیزه جداگانه ای برای خودش دارد؛ سال گذشته میگفت برای تکمیل پیست تربیت حیدریه سراغ تمام مسئولین شهری اش رفته و دست خالی اتاق ها را ترک کرده، بدون اینکه به او به عنوان یک قهرمان توجهی شود. از مدیران استانی تا فرماندار، مجلس و وزارت ورزش و البته مثل خیلیها اما به نتیجه نرسید و دست خالی برگشت.  حسن شاید اکنون که این مطلب را می خوانید نتوانسته باشد برابر رقبایش مدال بگیرد و با ادامه این نگاه به ورزش دو و میدانی هرگز مدال المپیک و جهانی نگیرد، اما اگر حمایتش کنیم، در پیست شهرستانش در مقام مربی میتواند تربتحیدریه را جامائیکای ایران کند.

نوشتارهای مرتبط

تازه های منهای فوتبال