معجزه اروپایی

هم‌زمانی بازی‌های کوپا آمریکا و جام ملت‌های اروپا ناخودآگاه در دل خود سؤال‌های زیادی برای همه ما به وجود آورد.

  1. ۴ ماه،۳ هفته قبل
  2. ۰
معجزه اروپایی
نوآوران -

شخصا در ابتدا مدهوش بازی‌های جذاب کوپا آمریکا شدم و از کم گل بودن بازی‌های اروپا دلگیر. طبیعی بود که به عنوان طرفدار فوتبال زیبا از بازی‌های پرگل استقبال کنم و منتقد بازی‌های اروپا باشم؛ اما کم‌کم نکته‌ای توجهم را جلب کرد: قهرمانی‌های معجزه‌وار تیم‌ها در اروپا. اولین قهرمانی شگفت‌انگیزی که به یاد دارم، قهرمانی دانمارک سال ۹۲ بود. تیمی که کمتر کسی برایش شانسی قائل می‌شد وارد مسابقات شد و در نهایت بازیکنان نه‌چندان شهیرش جام را بالای سر بردند. سرآمد عجایب جام ملت‌های اروپا به سال ۲۰۰۴ برمی‌گردد که یونان بی‌نام و نشان توانست به فینال راه پیدا کند و پرتغال میزبان را ببرد و قهرمان شود. امسال هم کمتر کسی برای پرتغالی‌ها شانسی برای قهرمانی قائل بود، ولی این تیم به فینال رسید و اولین قهرمانی‌اش در تورنمنت‌های معتبر را تجربه کرد

برای اینکه به جذابیت‌های دیگری هم اشاره کنیم می‌توانم به بازی سال ۲۰۰۰ فرانسه و ایتالیا اشاره کنم که فرانسه تا آخرین لحظات حمله کرد تا بازی را تساوی بکشد و در وقت اضافه قهرمان اروپا شود. آن‌هم حدودا یک سال پس از آن بازی کلاسیک و خاطره‌انگیز بایرن مونیخ و منچستر یونایتد. انگار تسلیم نشدن بخشی از وجود این بازیکنان شده بود و قوه حرکت آنها. همه اینها مرا به نکته‌ای تاریخی در مورد اروپا می‌اندازد

اروپا پس از جنگ جهانی دوم ویران شده بود و شهرهای اصلی آن به شکل خرابه‌های تاریخی درآمده بودند. مردم اروپا پس از جنگ تنها و تنها می‌توانستند به قدرت بازسازی خود تکیه کنند و مرد و زن در کنار یکدیگر غولی را زنده کردند که نیمه‌جان و بی‌نفس به گوشه‌ای افتاده بود. آنچه اروپا را ساخت، تعصب، نظم و مدیریت صحیح بود که بسان روحی پرتوان بر جسم رو به احتضار وارد شد و حاصلش را امروز می‌توان دید

به نظرم اگر قرار باشد درسی اجتماعی از جام ملت‌های اروپا بگیریم، همین نظم و تعصب و کار تیمی بود که دانمارک نیلسون، یونان رهاگل و پرتغال سانتوس داشت. این تیم‌ها وابسته به بازیکنی نبودند و به انتظار معجزه‌ای فرازمینی نایستادند؛ بلکه خود معجزه را رقم زدند، هم‌چنان که پدران‌شان مخروبه‌های جنگ را تبدیل به شهرهای پررونق امروز کردند