جنون فوتبال همراه با قرص های آرام بخش

«دنیل اگر» مردی که برابر درد تسلیم نشد

معمولا بدترین خاطرات در ذهن انسان نو باقی می ماند. اولین چیزی هم که «دنیل اگر» از روز 8 مارس 2015 به یاد دارد این است که کنترل چندانی روی حرکاتش نداشته است.

  1. ۴ ماه،۳ هفته قبل
  2. ۰
دنیل
نوآوران -

روزبه جاریانی - مترجم - معمولا بدترین خاطرات در ذهن انسان نو باقی می ماند. اولین چیزی هم که «دنیل اگر» از روز 8 مارس 2015 به یاد دارد این است که کنترل چندانی روی حرکاتش نداشته است. او در دقیقه 29 بازی تیمش، بروندبی با کپنهاگن از زمین بازی بیرون می آید و بعد می‌بیند در اتاق پزشک است. او نباید در آن بازی به میدان می رفت. او از هفته قبل از آن دچار مشکل بود، درست به مانند اکثر دوران بازی اش. او به مقدار بیش از اندازه از داروهای آرام بخش و ضد درد استفاده کرده بود و بدنش دیگر تاب نداشت. بعد از آن برای همیشه استفاده از این داروها را کنار گذاشت و در عین حال کفش‌هایش دستمال کشید و برای همیشه آویختشان. او در مصاحبه‌ای مفصل با یک روزنامه دانمارکی از این سالها گفته است و اینکه چگونه بدنش را هر جور بود به سمت بازی فوتبال می‌کشید. «دنیل اگر» از سال 2006 تا 2014 برای لیورپول بازی کرد و بعد از آن دوباره به بروندبی ملحق شد. او 232 بازی برای قرمز های مرسی ساید انجام داد و 77 بار در لباس بروندبی به میدان رفت و 75 بازی ملی نیز انجام داد. در طول این مدت بدن او به تدریج تحلیل رفت. حالا تمام پشت بدن او و ستون فقراتش درد می کند. او از این گفته است که در دو سال آخر حضورش در لیورپول تنها 70 یا 80 درصد توانایی داشته است و این مقدار حتی در بروندبی کمتر هم شده است.

«دنیل اگر» لیورپول

مشکل اصلی او نرمی استخوان است و از سال 2007 نیز دچار درد پشت بدن شد. در جریان اردوی پیش فصل سال 2008 نیز به زمین می‌خورد از ناحیه ستون فقرات و دیسک کمر دچار مشکل می‌شود. این درد، زانو و انگشتان پای او را نیز تحت‌تاثیر قرار می‌دهد و او رو به استفاده از داروی‌های آرام‌بخش و ضد درد می‌آورد، آن هم در دوزی بسیار بالا: «من در دوران بازی به شدت از داروی‌های ضد درد استفاده می‌کردم. من آن قرص‌ها را به خوبی می‌شناختم. اما در نهایت خوردن آنها را متوقف کردم.»

یک هفته قبل از بازی با کوپنهاگن، «اگر» دچار مصدومیت می‌شود و ناامیدانه می‌خواسته که در آن بازی حضور داشته باشد و شروع به استفاده از قرص‌های ضد درد می‌کند. او روزی سه بار 2 قرص می‌خورد. اما از سال‌های قبل می‌دانست که دکتر گفته تنها سه روز باید این روند را ادامه دهد. هرچند اثر این قرص‌ها از فردی به فرد دیگر متفاوت است اما «اَگِر» بعد از خوردن این قرص‌ها بی‌حال می‌شد و برای جبران از کافئین استفاده می‌کرد. او صبح روز بازی با کپنهاگن دو قرص می‌خورد و وقتی به اردوی تیم قبل از شروع بازی می‌رسد هم دو قرص دیگر می‌خورد. او در 15 دقیقه جابجایی با اتوبوس به سمت ورزشگاه بازی، چرت می‌زند و هم تیمی او وقتی تیم به ورزشگاه می‌رسد او را بیدار می کند. هم تیمی «اگر» بعدا به او می‌گوید که چنین چیزی را قبل از بازی ندیده است. اما «اگر» همچنان احساس خواب‌آلودگی می‌کرده و یک لیوان قهوه و یک نوشیدنی انرژی‌زا می‌نوشد:« در هنگام گرم کردن تنها یک فکر در ذهنم بود این که در رختکن بمانم و بازی نکنم اما لباسم را پوشیدم و تصمیم گرفتم که بازی کنم.»

او اصلا در حال خودش نبود. صحبت های او قبل از بازی چیزی از این حال او را به هم‌تیمی‌هایش نشان نمی‌داد اما راه رفتن او دچار مشکل بود. او از محیط اطرافش چیز زیادی متوجه نمی‌شد. حتی در جریان بازی وقتی می‌خواست یک ضربه سر به یک توپ بلند بزند، توپ را ندید و نقش بر زمین شد و بر روی بازویش فرود آمد. در دقیقه 29 از بازی بیرون آمد و روی نیمکت نشست اما دقایقی بعد او را به اتاق پزشک بردند.

«دنیل اگر» در بازی بروندبی و کوپنهاگن

آن شب، وقتی «اگر» به خانه بازگشت، همسرش هیچ چیز نگفت. احتیاجی به این کار نبود. همسرش همیشه به او در مورد درمان هشدار داده بود:« او بارها و بارها به من گفته بود که نباید از این قرص‌ها استفاده کنم اما من گوشم بدهکار نبود و وقتی تصمیم گرفتم که دیگر فوتبال بازی نکنم او بسیار خوشحال شد چون واقعا درد داشتم و دیگر از آن قرص‌ها استفاده نمی‌کردم. بدنم از پس من بر‌نمی آمد. دوز بالای این قرص تنها برای سه روز باید استفاده شود و جریانات آن بازی روشی از سوی بدنم بود که به من بگوید دیگر بس است. وقتی مغزتان کاری نمی‌کند، بدن وارد عمل می‌شود.»

یک سال و دو ماه بعد اگر رسما از فوتبال خداحافظی کرد و در یک کنفرانس مطبوعاتی اعلام کرد بدنش دیگر تاب ندارد:« به جایی رسیده ام که دیگر از لحاظ فیزیکی و ذهنی توان ندارم و نمی‌خواهم فوتبالم در سراشیبیِ ضعف ادامه بدهم. می‌خواهم همینجا در نزدیکی بهترین سطح کنار بکشم».

خداحافظی «دنیل اگر»

او از سال 2004 و در 19 سالگی بازی برای برونبی را آغاز کرد و با وجود تمامی این دردها و مصدومیت‌ها 12 سال در بالاترین سطح فوتبال به میدان رفت.