یادداشت امیر حاج رضایی

سوت آغاز فصل شانزدهم

  1. ۴ ماه،۲ هفته قبل
  2. ۰
سوت آغاز فصل شانزدهم
نوآوران -

لیگ شانزدهم در راه است. از میانه هفتهای که در آنیم سوت مسابقات زده خواهد شد، آنهم با سه مهمان جدید. ماشینسازی تیم قدیمی تبریز، سرانجام با یکی از جوانترین مربیان لیگ یعنی رسول خطیبی به لیگ برتر آمد و سهمیه آذربایجان شرقی را به سه تیم رساند. حالا آنها به همراه گسترش فولاد و تراکتورسازی مثلثی را تشکیل میدهند که میتواند در فوتبال ایران معادلات جدیدی را ایجاد کند و در بین هموطنان آذریزبان هیجان و رقابتی جانانه را.

در جنوب ایران سرانجام آبادانیهای پرشور نماینده خود، صنعتنفت را در لیگ برتر میبینند. برزیل کوچک میتواند حرارت و گرمای خاص خود را به فوتبال ایران ببخشد و از سویی در کنار دو نماینده دیگر خوزستان که هر دو در اهواز هستند اینجا مثلثی دیگر تشکیل شود که تقابلشان به سراسر ایران گسترش یابد و سرانجام پیکان، تیم آسانسوری لیگ که مصمم است با بازسازی تیمی و ایجاد ساختاری مبتنی بر فوتبال آکادمیک و با بهرهبرداری از یک مربی علمگرا به این نوسان و تزلزل خاتمه دهد. اما در پایتخت، دو تیم پرطرفدار تهرانی در فصل نقل و انتقالات بسیار پرکار بودند و بعضا با ارقام نجومی توانستهاند بازیکنان مورد علاقه خود را جذب کنند. تیم استقلال سرانجام موفق به شکستن تابویی شد که زمان زیادی اسیر آن و پرداخت غرامت سنگین این طلسم و تبعات آن بود. سالیانی دراز تنها دو مربی روی نیمکت این تیم مینشستند تا سرانجام یک استقلالی جوان با کارنامه خوب مسئولیت هدایت این تیم را بر عهده گرفت. آسانترین حریفان منصوریان، تیمهایی هستند که در مقابل او قرار میگیرند. کاملا مشخص است که آنها برای پیروزی و یا متوقف کردن استقلال به زمین میآیند. از طریق مشاهده حضوری و یا تماشای فیلمهای آنان نکات کلیدی و جدیدِ تاکتیک و بازیکنان شاخص حریف را میتوان شناسایی کرد و با آمادگی کامل به دیدارشان رفت. اما خطرناکترین حریفان این مربی جوان، هواداران و رسانهها هستند. این دو عنصر یاد شده در همه جهان در صورت وقوع شکستها و بروز تزلزل، علیه تیمهای نامدار در حرکت هستند. اما منصوریان برای تبدیل شدن به یک مربی بزرگ نیاز به عبور از چنین آوردگاهی را دارد و امیدوارم که بتواند از این معبر به سلامت رد شود که در آنصورت فوتبال ایران صاحب یک مربی کارآمد شده که در نهایت به سود فوتبال ملی و آینده این ورزش خواهد بود. اما خوشبختانه آقای برانکو را کماکان روی نیمکت پرسپولیس داریم. یک مربی کاربلد و متشخص که در ایران طرفداران زیادی دارد. او در فصل گذشته یک تیم از هم گسسته و بدون سازماندهی لازم را آهسته آهسته به پای سکوی قهرمانی برد اما در ایستگاه آخر برای رسیدن به عنوان قهرمانی ناکام ماند. او پرسپولیس را در پایینترین ردههای جدول در تاریخ این باشگاه تحویل گرفت و به مقام دوم رسانید. آقای برانکو توانست تماشاگرگریزی را بشکند و با رساندن پرسپولیس به صدر جدول و رقابت با رقیب دیرینهاش استقلال، هواداران را با سکوها آشتی دهد و تنور فوتبال ایران را داغ کند. این هماورد میتواند در فصل پیشرو جذابتر هم بشود. در اصفهان تیم نامدار سپاهان بعد از یک فصل فاجعهبار اینبار مربی جوان تیم قهرمان ایران را به رهبری خود برگزید. عیار عبدالله ویسی در پرافتخارترین تیم لیگ برتر مشخص خواهد شد. تیمی که پنجبار عنوان قهرمانی را به خود اختصاص داده است و ذوبآهن که دو سال پیاپی است که جام حذفی را میبرد، رکن دیگر اصفهان است که به همراه سپاهان سالهاست که قطب جدیدی را در فوتبال ایران تشکیل دادهاند و فراموش نکنیم که این دو تیم تنها تیمهایی هستند که بعد از انقلاب توانستهاند به فینال جام باشگاههای آسیا راه پیدا کنند.

اما در شرق کشور دو تیم پدیده و سیاهجامگان و یا هر اسم دیگری که بر آن بگذارند، میتوانند در محاسبات فوتبال ایران، نقشآفرینی کنند. آنها در زمینههایی از جمله تجربه، سرمایهگذاری، نیروهای جذب شده، قدرت یک رقابت نزدیک را با رقبای سنتی جام ندارند اما میتوانند با نتایجی که کسب میکنند به تغییرات در جدول مسابقات مبادرت بورزند.

وضعیت تیمهای صبا، سایپا، و نفت از ثبات لازم برخوردار نیست. باید صبور باشیم و بعد از گذشت چند هفته در مورد تیمهای فوق به داوری برسیم. بدیهی است برای قضاوتی درست و نزدیک به واقعیت باید تیمها را در مسابقات ببینیم. اما آنچه نوشته شد، پیش درآمدی بود بر مرور این ایام، نقل و انتقالات، تمرینات، اردوها، مسافرتها، بازیهای تدارکاتی در متن و حاشیه 16 تیم حاضر در لیگ، اما بخشهای مهمتری هم وجود دارد. یعنی فدراسیون فوتبال، سازمان لیگ، کمیتههای درگیر در مسابقات مانند کمیته مهم داوری، کمیته انضباطی، کمیته پزشکی، کمیته استیناف، کمیته اخلاق و بهطور کلی همه نهادها و ارگانهایی که هفتههای طولانی به نوعی در اجرای مسابقات مسئولیت دارند. قبلا نوشته بودم که فوتبال ایران بدون ارتقای سطح فرهنگی از نظر فنی رشد نخواهد کرد. امید است با سلطه ابزار و افکار فرهنگی با چالشهای فرهنگی نسبت به فصول گذشته روبرو شویم و فوتبال ملی در سمت و سوی عدالت حرکت کند که این یک گام مهم در راستای قرارگرفتن در مسیر پیشرفت است.